Πόσοι άνθρωποι κατοικούν ακόμα σ'αυτόν τον πλανήτη;;;
Τρίτη ανάρτηση μέσα στο ίδιο πρωινό. Αυτό αν καταλάβατε ονομάζεται κεραυνός μέσα στο κρανίο. Με λίγα λόγια είναι μέρα που κάποιος γίνεται επικίνδυνος και πρέπει κάπου να ξεσπάσει για να μην έχουμε ιστορίες. Οπότε όπως γνωρίζετε εμείς οι πολυλογάδες του διαδικτύου, κοινώς μπλόγκερ, βρίσκουμε το ταλαίπωρο το πληκτρολόγιο κάτι τέτοιες στιγμές και του αλλάζουμε τη πίστη. Φυσικά χρήσιμο θα ήταν αντί για το πληκτρολόγιο να.... αλλά αυτό ακριβώς είναι το θέμα.
Οι συνομωσιολόγοι (αφού έτσι πρέπει να αποκαλούμε κάθε έναν που εκφράζει μια άποψη που δεν έχει καταγραφεί στην ημερήσια διάταξη του μαντριού) δίνουν ποσοστό έμψυχων-άψυχων πάνω σ αυτό το ταλαίπωρο πλανήτη 50-50. Τι αισιοδοξία θεέ μου. Καμιά διακοσαριά χρόνια πριν ναι, αλλά τώρα πια; Δώστε ένα 90-10 κι ευχαριστημένοι να είμαστε.
Τι είναι οι έμψυχοι και οι άψυχοι; Αυτό ακριβώς που λέει η λέξη. Υπάρχει πληθώρα αναφορών στα σαιτ εναλλακτικής ενημέρωσης όπου μπορείτε να περάσετε να κεραστείτε ένα φοντάν!
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ποσοστό, είναι για να καταφέρεις να έχεις ακόμα ψυχή μέσα σου, πρέπει να ανήκεις σε μια από τις παρακάτω κατηγορίες. Περιθωριακός, τρελαμένος, ασκητής, ο ψωριάρης χώρια, αλαφροϊσκιωτος, να έχεις καταπιεί μπόλικο ουμπικ, να μιλάς με το valis, να ανεβαίνεις σε ταράτσες και να παρακολουθείς τα ούφο, να είσαι εσώκλειστος σε κάποια σπηλιά, στάνη, λαγούμι, ή να έχεις περάσει πολύ απλά από όλα τα μαρτύρια της προσωπικού δικαστηρίου και να έχεις ζήσει για να πεις την ιστορία!
Άντε τώρα να συγκεντρώσεις αυτό το 10% που όλο μειώνεται και να το βάλεις μαζί, τη στιγμή που όσοι κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τη δαγκάνα του κάθε μπαμπούλα παλεύοντάς το με κάθε κόστος, οικονομικό, προσωπικό, κοινωνικό κλπ εξυπακούεται πως είναι αυτάρκεις, βλέπουν αλλιώς, ενδιαφέρονται για άλλου είδους σφαίρες, και κοιτάνε το συνολικό κάδρο μόνιμα και όχι τις μικρές λεπτομέρειες, με αποτέλεσμα να μην θέλουν να ενταχθούν ντε και καλά με το συνολικό χάος που επικρατεί στο πλανήτη.
Φίλοι και φίλες που επιμένετε να μιλάτε για ομαδική αντίσταση, ομαδική συνείδηση, ομαδικό κάτι, ίσως πρέπει να αναλογιστείτε μήπως αυτός ο πόλεμος πλέον είναι αποκλειστικά ατομικός. Φαινομενικά υπάρχουν ακόμα πολλές στάνες όπου κάποιο αγριεμένο ή δυστυχισμένο πρόβατο μπορεί να ενταχθεί και να παλέψει με τα υπόλοιπα εναντίον του χασάπη.
Έχετε δει πουθενά, όπου συνέβη, να υπήρξε τελικά το αποτέλεσμα που ανέτρεψε τα πάντα και οι άνθρωποι βρήκαν το παράδεισό τους;
Είδατε πουθενά μετά από κάθε αιματηρή αναμέτρηση της ιστορίας στη νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργόταν, ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες προθέσεις (στα λόγια), είδατε να επικράτησε τελικά δικαιοσύνη, αξιοκρατία, αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, να εξαλείφθηκαν οι κατηγοριοποιήσεις των ανθρώπων στους από εδώ και στους από εκεί, να επικράτησε αγάπη, αρμονία, ειρήνη και να κλείσανε φυλακές και στρατόπεδα γιατί δεν υπήρχε πια ανάγκη;
Αν το είδατε αυτό κάπου να μου πείτε για να πάω να κοιτάξω κανένα παλιό άλμπουμ της ανθρώπινης ιστορίας για να πάρω μαθήματα. Όλη η ιστορία του ανθρώπου εστιάζεται στις θορυβώδεις και ανούσιες συγκρούσεις του πλήθους και τις προσωπικές αθόρυβες επαναστάσεις του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Η κοινή ιδέα που εμπνέει ένα πλήθος δυστυχώς κουβαλάει μαζί με τις καλές προθέσεις και όλη την αρρώστια του ανικανοποίητου εγώ. Που βρίσκεται στο κοινό μονοπάτι για πέντε - δέκα πράγματα συναποφασισμένα κι αφήνει στο έλεος του "μετά" εκατοντάδες κατάλοιπα που θα βγουν στη φόρα αργά ή γρήγορα.
Ένα απλό παράδειγμα; Ένας στρυφνός, τσιγκούνης, τομαράκι που τρέμει μη χάσει τα λεφτάκια του και τη ζωούλα του και κουβαλάει μέσα του ένα σωρό σκατά, λόγω συνθηκών τα χάνει τα λεφτάκια του. Και βρίσκεται ξαφνικά στο πεζοδρόμιο με άλλους διάφορους, (που κουβαλάνε επίσης τα προσωπικά τους σκατά μέσα τους) αλλά έχουν χάσει τα λεφτάκια τους. Αποφασίζουν από κοινού να κατεβάσουν το τύραννο από το θρόνο του και να φτιάξουν μια νέα κοινωνία.
Με τι θα φτιάξουν αυτή τη νέα κοινωνία μόλις θα έρθει το πρώτο "βόλεμα"; Οι ίδιοι δεν θα είναι αυτοί οι άνθρωποι; Μόλις εξασφαλίσει ο ένας τη δουλίτσα του, ο άλλος το φαγάκι, ο άλλος τα λεφτάκια του, μόλις οι τελευταίοι αναρριχηθούν σαν πρώτοι και οι πρώτοι πέσουν κάτω, οι ίδιοι άνθρωποι με την αλλοιωμένη συνείδηση δεν θα είναι; Οι ίδιοι άνθρωποι με τις κακίες και τις ζήλιες, το φθόνο, τον ανταγωνισμό, τη ματαιοδοξία, τη προσκόλληση στα υλικά αγαθά, τα αρρωστημένα συναισθήματα, τη σεξουαλική τους πείνα, τις ανωμαλίες τους, τους εθισμούς τους, τις πρέζες τους.... οι ίδιοι δεν θα είναι πάλι στη κυκλοφορία;
Γιατί απέτυχαν όλες οι επαναστάσεις, τα κινήματα, οι εξεγέρσεις, οι απελευθερωτικοί αγώνες; Γιατί κατάντησαν τόσο χαμηλά μετά; Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας μετράμε κύκλους με τα ίδια και τα ίδια. Αγανακτισμένους που νοιώθουν στερημένοι, άπληστους που εξουσιάζουν και γυρνάει ο τροχός γίνεται ένα μπαμ κι απλά η δυστυχία και η απληστία αλλάζουν φάτσες.....
Οι άνθρωποι που είναι αλλιώτικοι, με τις αξίες φυλαγμένες μέσα τους, με την εσωτερική τους μάχη να έχει κερδηθεί, οι άνθρωποι που πάλεψαν μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες για να παραμείνουν άνθρωποι κι όχι κτήνη, μοιάζουν λίγοι και απόμακροι. Έτσι είναι. Γιατί ίσως έχουν κατανοήσει πως δεν μπορούν να παλεύουν με απρόσωπα τέρατα πλέον όπως είναι το απρόσωπο και τυφλό πλήθος. Δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε με όρους αριθμών. Ποσότητας. Πρέπει να αρχίσουμε επί τέλους να ψάχνουμε τη ΠΟΙΟΤΗΤΑ.
Όταν η συμφορά συμφέρει λογάριαζέ την για πόρνη, είχε πει ο ποιητής.
Μια νέα παγκόσμια ή εγχώρια σύγκρουση είναι άλλη μια συμφορά. Που θα φέρει μια προσωρινή αλλαγή για να προετοιμαστεί η επόμενη συμφορά. Κι επόμενη. Δεν αστειευόμουν καθόλου όταν έλεγα ότι οι μόνοι ελεύθεροι άνθρωποι αυτοί τη στιγμή είναι οι τρελοί, οι περιθωριακοί κι οι ασκητές και ελάχιστοι συνειδητοποιημένοι αναζητητές (όχι απατεώνες που πουλάνε τα εμπορεύματά τους για μαζική κατανάλωση στους αφελείς) εκείνοι που δεν επιθυμούν να πουλήσουν τίποτα ή που μπορούν να μοιράζουν τη γνώση τους τσάμπα χωρίς να περιμένουν τίποτα.
Πρέπει επί τέλους να μάθουμε να ζούμε έξω από το παζάρι των ανθρώπινων ψυχών. Να φυλάξουμε, όσοι έχουμε απομείνει ακόμα τα πολύτιμα στοιχεία της ύπαρξή μας. Την ουσία των πραγμάτων κι όχι τη πέτσα. Αυτή η επιδερμική και κούφια ανθρωπότητα δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο έτσι. Δυστυχώς επτωχεύσαμε. Όχι σαν μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, αλλά σαν άνθρωποι.
Κι αν θέλετε να κάνω μια πρόβλεψη. Πολύ σύντομα ο κόσμος των ζόμπι θα δείξει την ασχήμια του σε όλο το μεγαλείο. Έχετε την εντύπωση πως τα ζόμπι είναι εκείνα τα ανθρωπάκια που δείχνουν οι ταινίες, να τρικλύζουν με ξεσκισμένα ρούχα και σάρκες και να ψάχνουν να βρουν να φάνε κρέας; Πιασάρικη η εικόνα αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από μια αλληγορία.
Ντύστε τα με κανονικά ρούχα, βάλτε τα να προχωράνε όλα μαζί και να στηθούν στις ουρές, στις στάσεις, στις εφορίες, στις τράπεζες, στα χρηματιστήρια, στα πολυκαταστήματα, στις αγορές, στα παζάρια, στα λαϊκά προσκυνήματα, στις μετάνοιες και στις υποκλίσεις σε κάθε είδους άχρηστο πράγμα που είναι απλωμένο μπροστά τους. Να το ψάχνουν με μανία, με αγωνία, να τρελαίνονται όταν δεν το έχουν και να κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν.
Σας θυμίζει τίποτα;
Ξέρετε γιατί υπάρχει τόση ελευθερία λόγου ακόμα; Γιατί γράφονται απίστευτα πράγματα μέσα στο ίντερνετ και δεν κλείνουν οι σελίδες; Γιατί μιλάνε τόσοι άνθρωποι ακόμα και με στοιχεία για μεγάλες συνωμοσίες, για απίστευτες απάτες, για ιστορίες που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους ενός λογικού ανθρώπου και είναι εδώ ακόμα όλοι να το κάνουν χωρίς να τους έχουν κάψει; Ξέρετε γιατί υπάρχει τόση άπλα πληροφόρησης σε όλα τα επίπεδα; Γιατί βρίζουν προέδρους, υπουργούς, πλανητάρχες, γιατί ξεσκεπάζουν σκάνδαλα, μηχανογραφίες, λέσχες, στοές ή ότι άλλο θέλετε και κανείς δεν δίνει σημασία;
Γιατί ίσως, μόνο ένα 10% μπορεί να πιστέψει την αλήθεια; Κι αυτό διάσπαρτο σε όλη τη γη.... Οπότε κανένας κίνδυνος. Καμιά ρωγμή στο παγκόσμιο κατασκεύασμα. Κι αν κάποιος το παρατραβήξει το θέμα τι είπαμε πως είναι; Τρελός ή επικίνδυνος. Μπράβο τα καλά παιδιά. Όλοι μαζί το μάθημά μας. Θα είμαι καλό παιδί, άριστος μαθητής αρκεί το μυαλουδάκι μου να είναι ... τι;
Οι συνομωσιολόγοι (αφού έτσι πρέπει να αποκαλούμε κάθε έναν που εκφράζει μια άποψη που δεν έχει καταγραφεί στην ημερήσια διάταξη του μαντριού) δίνουν ποσοστό έμψυχων-άψυχων πάνω σ αυτό το ταλαίπωρο πλανήτη 50-50. Τι αισιοδοξία θεέ μου. Καμιά διακοσαριά χρόνια πριν ναι, αλλά τώρα πια; Δώστε ένα 90-10 κι ευχαριστημένοι να είμαστε.
Τι είναι οι έμψυχοι και οι άψυχοι; Αυτό ακριβώς που λέει η λέξη. Υπάρχει πληθώρα αναφορών στα σαιτ εναλλακτικής ενημέρωσης όπου μπορείτε να περάσετε να κεραστείτε ένα φοντάν!
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ποσοστό, είναι για να καταφέρεις να έχεις ακόμα ψυχή μέσα σου, πρέπει να ανήκεις σε μια από τις παρακάτω κατηγορίες. Περιθωριακός, τρελαμένος, ασκητής, ο ψωριάρης χώρια, αλαφροϊσκιωτος, να έχεις καταπιεί μπόλικο ουμπικ, να μιλάς με το valis, να ανεβαίνεις σε ταράτσες και να παρακολουθείς τα ούφο, να είσαι εσώκλειστος σε κάποια σπηλιά, στάνη, λαγούμι, ή να έχεις περάσει πολύ απλά από όλα τα μαρτύρια της προσωπικού δικαστηρίου και να έχεις ζήσει για να πεις την ιστορία!
Άντε τώρα να συγκεντρώσεις αυτό το 10% που όλο μειώνεται και να το βάλεις μαζί, τη στιγμή που όσοι κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τη δαγκάνα του κάθε μπαμπούλα παλεύοντάς το με κάθε κόστος, οικονομικό, προσωπικό, κοινωνικό κλπ εξυπακούεται πως είναι αυτάρκεις, βλέπουν αλλιώς, ενδιαφέρονται για άλλου είδους σφαίρες, και κοιτάνε το συνολικό κάδρο μόνιμα και όχι τις μικρές λεπτομέρειες, με αποτέλεσμα να μην θέλουν να ενταχθούν ντε και καλά με το συνολικό χάος που επικρατεί στο πλανήτη.
Φίλοι και φίλες που επιμένετε να μιλάτε για ομαδική αντίσταση, ομαδική συνείδηση, ομαδικό κάτι, ίσως πρέπει να αναλογιστείτε μήπως αυτός ο πόλεμος πλέον είναι αποκλειστικά ατομικός. Φαινομενικά υπάρχουν ακόμα πολλές στάνες όπου κάποιο αγριεμένο ή δυστυχισμένο πρόβατο μπορεί να ενταχθεί και να παλέψει με τα υπόλοιπα εναντίον του χασάπη.
Έχετε δει πουθενά, όπου συνέβη, να υπήρξε τελικά το αποτέλεσμα που ανέτρεψε τα πάντα και οι άνθρωποι βρήκαν το παράδεισό τους;
Είδατε πουθενά μετά από κάθε αιματηρή αναμέτρηση της ιστορίας στη νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργόταν, ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες προθέσεις (στα λόγια), είδατε να επικράτησε τελικά δικαιοσύνη, αξιοκρατία, αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, να εξαλείφθηκαν οι κατηγοριοποιήσεις των ανθρώπων στους από εδώ και στους από εκεί, να επικράτησε αγάπη, αρμονία, ειρήνη και να κλείσανε φυλακές και στρατόπεδα γιατί δεν υπήρχε πια ανάγκη;
Αν το είδατε αυτό κάπου να μου πείτε για να πάω να κοιτάξω κανένα παλιό άλμπουμ της ανθρώπινης ιστορίας για να πάρω μαθήματα. Όλη η ιστορία του ανθρώπου εστιάζεται στις θορυβώδεις και ανούσιες συγκρούσεις του πλήθους και τις προσωπικές αθόρυβες επαναστάσεις του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Η κοινή ιδέα που εμπνέει ένα πλήθος δυστυχώς κουβαλάει μαζί με τις καλές προθέσεις και όλη την αρρώστια του ανικανοποίητου εγώ. Που βρίσκεται στο κοινό μονοπάτι για πέντε - δέκα πράγματα συναποφασισμένα κι αφήνει στο έλεος του "μετά" εκατοντάδες κατάλοιπα που θα βγουν στη φόρα αργά ή γρήγορα.
Ένα απλό παράδειγμα; Ένας στρυφνός, τσιγκούνης, τομαράκι που τρέμει μη χάσει τα λεφτάκια του και τη ζωούλα του και κουβαλάει μέσα του ένα σωρό σκατά, λόγω συνθηκών τα χάνει τα λεφτάκια του. Και βρίσκεται ξαφνικά στο πεζοδρόμιο με άλλους διάφορους, (που κουβαλάνε επίσης τα προσωπικά τους σκατά μέσα τους) αλλά έχουν χάσει τα λεφτάκια τους. Αποφασίζουν από κοινού να κατεβάσουν το τύραννο από το θρόνο του και να φτιάξουν μια νέα κοινωνία.
Με τι θα φτιάξουν αυτή τη νέα κοινωνία μόλις θα έρθει το πρώτο "βόλεμα"; Οι ίδιοι δεν θα είναι αυτοί οι άνθρωποι; Μόλις εξασφαλίσει ο ένας τη δουλίτσα του, ο άλλος το φαγάκι, ο άλλος τα λεφτάκια του, μόλις οι τελευταίοι αναρριχηθούν σαν πρώτοι και οι πρώτοι πέσουν κάτω, οι ίδιοι άνθρωποι με την αλλοιωμένη συνείδηση δεν θα είναι; Οι ίδιοι άνθρωποι με τις κακίες και τις ζήλιες, το φθόνο, τον ανταγωνισμό, τη ματαιοδοξία, τη προσκόλληση στα υλικά αγαθά, τα αρρωστημένα συναισθήματα, τη σεξουαλική τους πείνα, τις ανωμαλίες τους, τους εθισμούς τους, τις πρέζες τους.... οι ίδιοι δεν θα είναι πάλι στη κυκλοφορία;
Γιατί απέτυχαν όλες οι επαναστάσεις, τα κινήματα, οι εξεγέρσεις, οι απελευθερωτικοί αγώνες; Γιατί κατάντησαν τόσο χαμηλά μετά; Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας μετράμε κύκλους με τα ίδια και τα ίδια. Αγανακτισμένους που νοιώθουν στερημένοι, άπληστους που εξουσιάζουν και γυρνάει ο τροχός γίνεται ένα μπαμ κι απλά η δυστυχία και η απληστία αλλάζουν φάτσες.....
Οι άνθρωποι που είναι αλλιώτικοι, με τις αξίες φυλαγμένες μέσα τους, με την εσωτερική τους μάχη να έχει κερδηθεί, οι άνθρωποι που πάλεψαν μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες για να παραμείνουν άνθρωποι κι όχι κτήνη, μοιάζουν λίγοι και απόμακροι. Έτσι είναι. Γιατί ίσως έχουν κατανοήσει πως δεν μπορούν να παλεύουν με απρόσωπα τέρατα πλέον όπως είναι το απρόσωπο και τυφλό πλήθος. Δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε με όρους αριθμών. Ποσότητας. Πρέπει να αρχίσουμε επί τέλους να ψάχνουμε τη ΠΟΙΟΤΗΤΑ.
Όταν η συμφορά συμφέρει λογάριαζέ την για πόρνη, είχε πει ο ποιητής.
Μια νέα παγκόσμια ή εγχώρια σύγκρουση είναι άλλη μια συμφορά. Που θα φέρει μια προσωρινή αλλαγή για να προετοιμαστεί η επόμενη συμφορά. Κι επόμενη. Δεν αστειευόμουν καθόλου όταν έλεγα ότι οι μόνοι ελεύθεροι άνθρωποι αυτοί τη στιγμή είναι οι τρελοί, οι περιθωριακοί κι οι ασκητές και ελάχιστοι συνειδητοποιημένοι αναζητητές (όχι απατεώνες που πουλάνε τα εμπορεύματά τους για μαζική κατανάλωση στους αφελείς) εκείνοι που δεν επιθυμούν να πουλήσουν τίποτα ή που μπορούν να μοιράζουν τη γνώση τους τσάμπα χωρίς να περιμένουν τίποτα.
Πρέπει επί τέλους να μάθουμε να ζούμε έξω από το παζάρι των ανθρώπινων ψυχών. Να φυλάξουμε, όσοι έχουμε απομείνει ακόμα τα πολύτιμα στοιχεία της ύπαρξή μας. Την ουσία των πραγμάτων κι όχι τη πέτσα. Αυτή η επιδερμική και κούφια ανθρωπότητα δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο έτσι. Δυστυχώς επτωχεύσαμε. Όχι σαν μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, αλλά σαν άνθρωποι.
Κι αν θέλετε να κάνω μια πρόβλεψη. Πολύ σύντομα ο κόσμος των ζόμπι θα δείξει την ασχήμια του σε όλο το μεγαλείο. Έχετε την εντύπωση πως τα ζόμπι είναι εκείνα τα ανθρωπάκια που δείχνουν οι ταινίες, να τρικλύζουν με ξεσκισμένα ρούχα και σάρκες και να ψάχνουν να βρουν να φάνε κρέας; Πιασάρικη η εικόνα αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από μια αλληγορία.
Ντύστε τα με κανονικά ρούχα, βάλτε τα να προχωράνε όλα μαζί και να στηθούν στις ουρές, στις στάσεις, στις εφορίες, στις τράπεζες, στα χρηματιστήρια, στα πολυκαταστήματα, στις αγορές, στα παζάρια, στα λαϊκά προσκυνήματα, στις μετάνοιες και στις υποκλίσεις σε κάθε είδους άχρηστο πράγμα που είναι απλωμένο μπροστά τους. Να το ψάχνουν με μανία, με αγωνία, να τρελαίνονται όταν δεν το έχουν και να κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν.
Σας θυμίζει τίποτα;
Ξέρετε γιατί υπάρχει τόση ελευθερία λόγου ακόμα; Γιατί γράφονται απίστευτα πράγματα μέσα στο ίντερνετ και δεν κλείνουν οι σελίδες; Γιατί μιλάνε τόσοι άνθρωποι ακόμα και με στοιχεία για μεγάλες συνωμοσίες, για απίστευτες απάτες, για ιστορίες που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους ενός λογικού ανθρώπου και είναι εδώ ακόμα όλοι να το κάνουν χωρίς να τους έχουν κάψει; Ξέρετε γιατί υπάρχει τόση άπλα πληροφόρησης σε όλα τα επίπεδα; Γιατί βρίζουν προέδρους, υπουργούς, πλανητάρχες, γιατί ξεσκεπάζουν σκάνδαλα, μηχανογραφίες, λέσχες, στοές ή ότι άλλο θέλετε και κανείς δεν δίνει σημασία;
Γιατί ίσως, μόνο ένα 10% μπορεί να πιστέψει την αλήθεια; Κι αυτό διάσπαρτο σε όλη τη γη.... Οπότε κανένας κίνδυνος. Καμιά ρωγμή στο παγκόσμιο κατασκεύασμα. Κι αν κάποιος το παρατραβήξει το θέμα τι είπαμε πως είναι; Τρελός ή επικίνδυνος. Μπράβο τα καλά παιδιά. Όλοι μαζί το μάθημά μας. Θα είμαι καλό παιδί, άριστος μαθητής αρκεί το μυαλουδάκι μου να είναι ... τι;
Βασιλίσκος
Χάρηκε, που πιάστηκε ντοπέ!!!
Ο Άλεξ Σβάτσερ βρέθηκε να έχει κάνει χρήση ερυθροποιητίνης και δήλωσε... χαρούμενος, που επιτέλους σταμάτησε να κοροϊδεύει τον εαυτό του και τον κόσμο!
Ο κάτοχος του χρυσού μεταλλίου στα 50χλμ. βάδην το 2008 βρέθηκε θετικός στην ουσία ερυθροποιητίνη (Ε.P.O.) λίγες ημέρες πριν απ' το αγώνισμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου, εξέφρασε τη... χαρά του για την εξέλιξη αυτή!
«Όταν περιμένεις την κοπέλα σου (σ.σ. Καρολίνα Κόστνερ/καλλιτεχνικό πατινάζ) να πάει για προπόνηση, ώστε εσύ να κλειδωθείς στο μπάνιο και να κάνεις ένεση Ε.Ρ.Ο. στις φλέβες σου, ώστε κανείς να μη το γνωρίζει, δεν είναι καλό.
Δεν είμαι φτιαγμένος να παίρνω ναρκωτικά ή να εξαπατώ τον κόσμο και δεν άντεχα άλλο. Ανυπομονούσα όλη η υπόθεση να λάβει τέλος» είπε ο συναισθηματικά φορτισμένος Ιταλός και συνέχισε:
«Θα μπορούσα να πω στη μητέρα μου να μην ανοίξει την πόρτα στους ελεγκτές ή να τους πει ότι δεν ήμουν σπίτι. Αλλά δεν άντεχα άλλο. Το πιο σημαντικό είναι πως απελευθερώθηκε απ' το βάρος, που είχα μέσα μου. Ονειρεύομαι μία άλλη ζωή».
Ο αθλητισμός ως ιδεολογία των κυρίαρχων
Μια συνέντευξη με τους ισπανούς συγγραφείς Χόρχε Μοντέρο και Φεντερίκο Κοριέντε
Με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, οι δύο συγγραφείς αναλύουν τη σχέση μεταξύ αθλητισμού, εξουσίας, ανταγωνισμού και δημοκρατίας. Και οι δύο συγγραφείς έχουν εμπλακεί από τη δεκαετία του ογδόντα σε διάφορα έργα κοινωνικής κριτικής, προσπαθώντας πάντα να ξεφύγουν από την πολιτική στράτευση. Στο τελευταίο βιβλίο τους, με τίτλο «Citius, Altius Fortius: Η μαύρη βίβλος του αθλητισμού» παρατηρούν την κοινωνία του θεάματος και επισημαίνουν ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο ένας μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου ή μια βαλβίδα ασφαλείας για το σύστημα, αλλά και μια ιδεολογία από μόνος του
- Αναλύετε την ιδεολογία του αθλητισμού και το πως αντιπροσωπεύει τις σύγχρονες αξίες. Πως τα αθλήματα γίνονται ο καθρέφτης του πολιτικού λόγου;
- Δεν είναι δυνατή η ανάλυση της ιδεολογίας του αθλητισμού χωρίς την αναθεώρηση των κυριάρχων αξιών και πεποιθήσεων που καθορίζουν την κοινωνία. Ο αθλητισμός προσπαθεί να εκπροσωπείται ως ένας οργανισμός που φιλοδοξεί να είναι «υγιής» για να προωθήσει το κοινό καλό και την αρμονική ανάπτυξη των ανθρώπων, η οποία επικαλύπτεται με αφηρημένες ιδέες όπως η δικαιοσύνη (fair play), με την αυστηρή υπακοή σε αποδεκτά πρότυπα που είναι σεβαστά από όλους, με τις ίσες ευκαιρίες ή την ομαδική εργασία. Ο αθλητισμός επιβάλλει ακόμα και το λεξιλόγιό του και μια γενική πολιτική συζήτηση που εδώ και πολύ καιρό έχει εγκαταλείψει τις ελεύθερες συζητήσεις και τις διαφορετικές οπτικές γωνίες, για να βυθιστεί σε προκατασκευασμένες συλλογικές ταυτότητες που αναζητούν την επιβεβαίωση της εξουσίας και της επιτυχίας, τηρώντας πάντα τους κανόνες, ή τουλάχιστον προσποιούμενες ότι τους σέβονται.
Η ιδεολογική συζήτηση που προέρχεται από τις αθλητικές εκδηλώσεις φαίνεται ότι εξασφαλίζει την κατανόηση και την ενότητα μεταξύ των λαών. Απόδειξη είναι ότι, χάρη στην υψηλή τηλεθέασή τους, αυτές οι διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις χρησιμεύουν ως μια επιστολή παρουσίασης ενώπιον της «διεθνούς κοινότητας» για πολιτικά καθεστώτα με αμφίβολες επιδόσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η Κίνα το 2008 ή η Νότια Αφρική το 2010.
- Δεν είναι υποκριτικό ότι οι αξίες που ενσωματώνει ο αθλητισμός απαιτούν τόσο πολύ το ντόπινγκ;
- Είναι προφανές ότι ένας πολιτισμός που κλείνει τα αυτιά του όταν ακούει για την εργασιακή εκμετάλλευση των παιδιών στον Τρίτο Κόσμο, και από την άλλη στα γήπεδα επικροτεί τους νέους με τους παραμορφωμένους οργανισμούς για να τους προσαρμόσει καλύτερα στην αθλητική πειθαρχία, δεν μπορεί να καυχηθεί για την προώθηση της σωματικής και ψυχικής υγείας, όπως γινόταν στην αρχαία Ελλάδα, η οποία γιόρταζε την ικανότητα του αυτοελέγχου και την ικανότητα των αθλητών να υποβάλλονται σε ιερούς κανόνες προκειμένου να τα δώσουν όλα. Εκεί που τα παραδοσιακά δημοφιλή παιχνίδια απαιτούσαν την λαϊκή αυθόρμητη σχέση με τους άλλους και την ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων, οι αθλητές του σήμερα μαθαίνουν να αναστέλλουν τον αυθορμητισμό τους για χάρη της νίκης και της καλύτερης δυνατής απόδοσης, να μην αμφισβητούν τους κανόνες του παιχνιδιού, και να συμμετέχουν σε μια ορθολογιστική λογική με σκοπό να γίνουν πρότυπα και αστέρια της κοινωνίας των μαζών και του θεάματος.
- Υπάρχει κάποιο ψυχαγωγικό στοιχείο του αθλητισμού στην σύγχρονη μορφή του;
- Ο σύγχρονος αθλητισμός βρίσκεται στον αντίποδα της παλιάς λαϊκής διασκέδασης, και είναι ενταγμένος στην λογική της σύγχρονης βιομηχανίας. Η λογική του «παιχνιδιάρικου» αθλητισμού προσφέρει μια διαφορετική προσέγγιση στην κοινωνική ζωή, είναι ικανή να μετασχηματίσει τις αξίες του από την καθημερινότητα, και μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους για να εκπαιδεύσουν τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις τους. Ο Σίλερ έλεγε ότι «το παιχνίδι δεν ξεφεύγει από τη ζωή, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της». Αυτό συμβαίνει γιατί δεν λειτουργεί πέρα από τον εαυτό του, από την προθυμία να συμμετέχει με άλλους σε μια διασκεδαστική και επικοινωνιακή δραστηριότητα. Τα περισσότερα σύγχρονα αθλήματα είναι όπως τα παιχνίδια, αλλά απέχουν πολύ από την αλήθεια, επειδή ξεκινούν από την αποδοχή του συνόλου των απαράβατων κανόνων που καταπνίγουν κάθε «παιχνιδιάρικο» στοιχείο.
Τα παιχνίδια μπορούν να διέπονται από κανόνες, αλλά μπορούν να αποκτήσουν και την αυτονομία τους έναντι των παικτών, για να μην ανατίθεται η εφαρμογή και η παρακολούθησή τους σε διαιτητές και κριτές. Επιπλέον, το παιχνίδι επιτρέπει να παίζει κανείς απεριόριστα με τους κανόνες, και μπορείς ακόμη και να τους τροποποιήσεις, σε αντίθεση με τον αθλητισμό που παίζεται κάνοντας παγίδες. Ο αθλητισμός έχει τα κύρια χαρακτηριστικά της σύγχρονης βιομηχανικής οργάνωσης: τους κανονισμούς, την εξειδίκευση, την ανταγωνιστικότητα και την μεγιστοποίηση των επιδόσεων. Τα συστήματα εκπαίδευσης και κατάρτισης, καθώς και οι κανόνες και τα όργανα, νομιμοποιούνται μέσα σε έναν παραγωγικό φετιχισμό. Ο αθλητισμός παράγει αθλητικές επιδόσεις και καταγράφει αρχεία, δηλαδή τα υπολογίσιμα δεδομένα μεταξύ των ανθρώπων. Στο παιχνίδι αντίθετα, το «υλικό αποτέλεσμα» δεν είναι το καθοριστικό σημείο, η δυνατότητα ανάμεσα στα δύο μέρη είναι άνιση και αποτέλεσμα μιας τυχαίας μορφής. Στον αθλητισμό, όμως, έχουμε πάντα δύο πλευρές επίσημα «ίσες», που αγωνίζονται να πάρουν ένα «δίκαιο» αποτέλεσμα» χρησιμοποιώντας τους κανόνες που αποσκοπούν στη θέσπιση και διασφάλιση της ισορροπίας που οδηγεί σε αυτό το αποτέλεσμα.
- Ποια είναι η σχέση μεταξύ του αθλητισμού και της δημοκρατίας;
- Ο σύγχρονος αθλητισμός είναι οργανωμένος σύμφωνα με το δημοκρατικό ιδεώδες της ισότητας των ευκαιριών, η οποία αντιστοιχεί στις προσδοκίες και στους ισχυρισμούς περί ισότητας μιας ιεραρχικής κοινωνίας που ενσωματώνει τις ανισότητες μέσω του ανταγωνισμού, και που στην περίπτωση του αθλητισμού φέρνει μαζί της την σύγκρουση επί ίσοις όροις ως θεμελιώδη απαίτηση. Αυτό θα καθορίσει τα πρότυπα, που για να ταιριάζουν σε αυτά οι συμμετέχοντες και οι ομάδες πρέπει να είναι ποιοτικά και ποσοτικά συγκρίσιμα, και βασίζονται σε συλλόγους και ενώσεις που είναι αρμόδιες για την δημιουργία διαφόρων κατηγοριών, βαρών, μέτρων και υποχρεωτικών ταξινομήσεων, έτσι ώστε με πειθαρχία ο αθλητισμός να διέπεται από τους ίδιους κανόνες παντού στον κόσμο.
- Η ανάλυση που παρουσιάζει τον βαρόνο Ντε Κουμπερτέν ως ιδεολόγο μοιάζει να παραπαίει...
- Ο Κουμπερτέν διακήρυξε ότι η διάδοση του αθλητισμού ήταν μέρος ενός έργου εκπαιδευτικού, που χρησιμοποιήθηκε ως προπαγάνδα με στόχο να επιβληθεί ένα φιλελεύθερο όραμα σε παγκόσμια κλίμακα. Για τον βαρόνο, δύο από τα βασικά συστατικά του αθλητισμού ήταν «η επιθυμία για πρόοδο» και η «αποδοχή των κινδύνων». Για τον λόγο αυτό, ο Κουμπερτέν απέρριψε την γυμναστική ως μια κληρονομιά των αδυνάτων, και τόνισε απερίφραστα στους άρρωστους και στις γυναίκες ότι θεμελιώδης στόχος του αθλητισμού είναι η αυξανόμενη σωματική και ψυχική υγεία, ενώ δεν είχε κανέναν ενδοιασμό σχετικά με την κήρυξη πολέμου κατά το κλασικό σύνθημα «Mens Sana in corpore Sano» (νους υγιής εν σώματι υγιεί).
Στην εναρκτήρια ομιλία του στο Ολυμπιακό Συνέδριο στην Πράγα (1925) ορίζεται βαρόνος, και στο «Mens in corpore lacertoso» διατυπώνει την ουσία του αθλητισμού. Σύμφωνα με τον ιδρυτή των Ολυμπιακών Αγώνων, ο κύριος λόγος για τον αθλητισμό ήταν «η υπερβολική ελευθερία», εξ ου και το σύνθημα «Citius, Altius, Fortius»: περισσότερη ταχύτητα, περισσότερο ύψος, περισσότερη δύναμη,... πάντα περισσότερο. Ας το πούμε ωμά: το σύγχρονο Ολυμπιακό Κίνημα δεν προκύπτει από την αδερφική συμβολή των υποθετικά καλοπροαίρετων δυνάμεων και των πρόθυμων «προοδευτικών» και «ανθρωπιστών», που ανυπομονούν να διαδώσουν την κατανόηση μεταξύ των εθνών μέσω του αθλητισμού. Προκύπτει ως πνευματικό έργο της ολοκλήρωσης των αριστοκρατικών και στρατιωτικών ελίτ και των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων της Δύσης, που αδελφοποιήθηκαν από τη θέληση να έχουν πρόσβαση στις πηγές των παρθένων πρώτων υλών, στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στην χρησιμοποίηση της φθηνής εργασίας και στην κατάκτηση των νέων αγορών.
Με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, οι δύο συγγραφείς αναλύουν τη σχέση μεταξύ αθλητισμού, εξουσίας, ανταγωνισμού και δημοκρατίας. Και οι δύο συγγραφείς έχουν εμπλακεί από τη δεκαετία του ογδόντα σε διάφορα έργα κοινωνικής κριτικής, προσπαθώντας πάντα να ξεφύγουν από την πολιτική στράτευση. Στο τελευταίο βιβλίο τους, με τίτλο «Citius, Altius Fortius: Η μαύρη βίβλος του αθλητισμού» παρατηρούν την κοινωνία του θεάματος και επισημαίνουν ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο ένας μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου ή μια βαλβίδα ασφαλείας για το σύστημα, αλλά και μια ιδεολογία από μόνος του
- Αναλύετε την ιδεολογία του αθλητισμού και το πως αντιπροσωπεύει τις σύγχρονες αξίες. Πως τα αθλήματα γίνονται ο καθρέφτης του πολιτικού λόγου;
- Δεν είναι δυνατή η ανάλυση της ιδεολογίας του αθλητισμού χωρίς την αναθεώρηση των κυριάρχων αξιών και πεποιθήσεων που καθορίζουν την κοινωνία. Ο αθλητισμός προσπαθεί να εκπροσωπείται ως ένας οργανισμός που φιλοδοξεί να είναι «υγιής» για να προωθήσει το κοινό καλό και την αρμονική ανάπτυξη των ανθρώπων, η οποία επικαλύπτεται με αφηρημένες ιδέες όπως η δικαιοσύνη (fair play), με την αυστηρή υπακοή σε αποδεκτά πρότυπα που είναι σεβαστά από όλους, με τις ίσες ευκαιρίες ή την ομαδική εργασία. Ο αθλητισμός επιβάλλει ακόμα και το λεξιλόγιό του και μια γενική πολιτική συζήτηση που εδώ και πολύ καιρό έχει εγκαταλείψει τις ελεύθερες συζητήσεις και τις διαφορετικές οπτικές γωνίες, για να βυθιστεί σε προκατασκευασμένες συλλογικές ταυτότητες που αναζητούν την επιβεβαίωση της εξουσίας και της επιτυχίας, τηρώντας πάντα τους κανόνες, ή τουλάχιστον προσποιούμενες ότι τους σέβονται.
Η ιδεολογική συζήτηση που προέρχεται από τις αθλητικές εκδηλώσεις φαίνεται ότι εξασφαλίζει την κατανόηση και την ενότητα μεταξύ των λαών. Απόδειξη είναι ότι, χάρη στην υψηλή τηλεθέασή τους, αυτές οι διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις χρησιμεύουν ως μια επιστολή παρουσίασης ενώπιον της «διεθνούς κοινότητας» για πολιτικά καθεστώτα με αμφίβολες επιδόσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η Κίνα το 2008 ή η Νότια Αφρική το 2010.
- Δεν είναι υποκριτικό ότι οι αξίες που ενσωματώνει ο αθλητισμός απαιτούν τόσο πολύ το ντόπινγκ;
- Είναι προφανές ότι ένας πολιτισμός που κλείνει τα αυτιά του όταν ακούει για την εργασιακή εκμετάλλευση των παιδιών στον Τρίτο Κόσμο, και από την άλλη στα γήπεδα επικροτεί τους νέους με τους παραμορφωμένους οργανισμούς για να τους προσαρμόσει καλύτερα στην αθλητική πειθαρχία, δεν μπορεί να καυχηθεί για την προώθηση της σωματικής και ψυχικής υγείας, όπως γινόταν στην αρχαία Ελλάδα, η οποία γιόρταζε την ικανότητα του αυτοελέγχου και την ικανότητα των αθλητών να υποβάλλονται σε ιερούς κανόνες προκειμένου να τα δώσουν όλα. Εκεί που τα παραδοσιακά δημοφιλή παιχνίδια απαιτούσαν την λαϊκή αυθόρμητη σχέση με τους άλλους και την ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων, οι αθλητές του σήμερα μαθαίνουν να αναστέλλουν τον αυθορμητισμό τους για χάρη της νίκης και της καλύτερης δυνατής απόδοσης, να μην αμφισβητούν τους κανόνες του παιχνιδιού, και να συμμετέχουν σε μια ορθολογιστική λογική με σκοπό να γίνουν πρότυπα και αστέρια της κοινωνίας των μαζών και του θεάματος.
- Υπάρχει κάποιο ψυχαγωγικό στοιχείο του αθλητισμού στην σύγχρονη μορφή του;
- Ο σύγχρονος αθλητισμός βρίσκεται στον αντίποδα της παλιάς λαϊκής διασκέδασης, και είναι ενταγμένος στην λογική της σύγχρονης βιομηχανίας. Η λογική του «παιχνιδιάρικου» αθλητισμού προσφέρει μια διαφορετική προσέγγιση στην κοινωνική ζωή, είναι ικανή να μετασχηματίσει τις αξίες του από την καθημερινότητα, και μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους για να εκπαιδεύσουν τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις τους. Ο Σίλερ έλεγε ότι «το παιχνίδι δεν ξεφεύγει από τη ζωή, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της». Αυτό συμβαίνει γιατί δεν λειτουργεί πέρα από τον εαυτό του, από την προθυμία να συμμετέχει με άλλους σε μια διασκεδαστική και επικοινωνιακή δραστηριότητα. Τα περισσότερα σύγχρονα αθλήματα είναι όπως τα παιχνίδια, αλλά απέχουν πολύ από την αλήθεια, επειδή ξεκινούν από την αποδοχή του συνόλου των απαράβατων κανόνων που καταπνίγουν κάθε «παιχνιδιάρικο» στοιχείο.
Τα παιχνίδια μπορούν να διέπονται από κανόνες, αλλά μπορούν να αποκτήσουν και την αυτονομία τους έναντι των παικτών, για να μην ανατίθεται η εφαρμογή και η παρακολούθησή τους σε διαιτητές και κριτές. Επιπλέον, το παιχνίδι επιτρέπει να παίζει κανείς απεριόριστα με τους κανόνες, και μπορείς ακόμη και να τους τροποποιήσεις, σε αντίθεση με τον αθλητισμό που παίζεται κάνοντας παγίδες. Ο αθλητισμός έχει τα κύρια χαρακτηριστικά της σύγχρονης βιομηχανικής οργάνωσης: τους κανονισμούς, την εξειδίκευση, την ανταγωνιστικότητα και την μεγιστοποίηση των επιδόσεων. Τα συστήματα εκπαίδευσης και κατάρτισης, καθώς και οι κανόνες και τα όργανα, νομιμοποιούνται μέσα σε έναν παραγωγικό φετιχισμό. Ο αθλητισμός παράγει αθλητικές επιδόσεις και καταγράφει αρχεία, δηλαδή τα υπολογίσιμα δεδομένα μεταξύ των ανθρώπων. Στο παιχνίδι αντίθετα, το «υλικό αποτέλεσμα» δεν είναι το καθοριστικό σημείο, η δυνατότητα ανάμεσα στα δύο μέρη είναι άνιση και αποτέλεσμα μιας τυχαίας μορφής. Στον αθλητισμό, όμως, έχουμε πάντα δύο πλευρές επίσημα «ίσες», που αγωνίζονται να πάρουν ένα «δίκαιο» αποτέλεσμα» χρησιμοποιώντας τους κανόνες που αποσκοπούν στη θέσπιση και διασφάλιση της ισορροπίας που οδηγεί σε αυτό το αποτέλεσμα.
- Ποια είναι η σχέση μεταξύ του αθλητισμού και της δημοκρατίας;
- Ο σύγχρονος αθλητισμός είναι οργανωμένος σύμφωνα με το δημοκρατικό ιδεώδες της ισότητας των ευκαιριών, η οποία αντιστοιχεί στις προσδοκίες και στους ισχυρισμούς περί ισότητας μιας ιεραρχικής κοινωνίας που ενσωματώνει τις ανισότητες μέσω του ανταγωνισμού, και που στην περίπτωση του αθλητισμού φέρνει μαζί της την σύγκρουση επί ίσοις όροις ως θεμελιώδη απαίτηση. Αυτό θα καθορίσει τα πρότυπα, που για να ταιριάζουν σε αυτά οι συμμετέχοντες και οι ομάδες πρέπει να είναι ποιοτικά και ποσοτικά συγκρίσιμα, και βασίζονται σε συλλόγους και ενώσεις που είναι αρμόδιες για την δημιουργία διαφόρων κατηγοριών, βαρών, μέτρων και υποχρεωτικών ταξινομήσεων, έτσι ώστε με πειθαρχία ο αθλητισμός να διέπεται από τους ίδιους κανόνες παντού στον κόσμο.
- Η ανάλυση που παρουσιάζει τον βαρόνο Ντε Κουμπερτέν ως ιδεολόγο μοιάζει να παραπαίει...
- Ο Κουμπερτέν διακήρυξε ότι η διάδοση του αθλητισμού ήταν μέρος ενός έργου εκπαιδευτικού, που χρησιμοποιήθηκε ως προπαγάνδα με στόχο να επιβληθεί ένα φιλελεύθερο όραμα σε παγκόσμια κλίμακα. Για τον βαρόνο, δύο από τα βασικά συστατικά του αθλητισμού ήταν «η επιθυμία για πρόοδο» και η «αποδοχή των κινδύνων». Για τον λόγο αυτό, ο Κουμπερτέν απέρριψε την γυμναστική ως μια κληρονομιά των αδυνάτων, και τόνισε απερίφραστα στους άρρωστους και στις γυναίκες ότι θεμελιώδης στόχος του αθλητισμού είναι η αυξανόμενη σωματική και ψυχική υγεία, ενώ δεν είχε κανέναν ενδοιασμό σχετικά με την κήρυξη πολέμου κατά το κλασικό σύνθημα «Mens Sana in corpore Sano» (νους υγιής εν σώματι υγιεί).
Στην εναρκτήρια ομιλία του στο Ολυμπιακό Συνέδριο στην Πράγα (1925) ορίζεται βαρόνος, και στο «Mens in corpore lacertoso» διατυπώνει την ουσία του αθλητισμού. Σύμφωνα με τον ιδρυτή των Ολυμπιακών Αγώνων, ο κύριος λόγος για τον αθλητισμό ήταν «η υπερβολική ελευθερία», εξ ου και το σύνθημα «Citius, Altius, Fortius»: περισσότερη ταχύτητα, περισσότερο ύψος, περισσότερη δύναμη,... πάντα περισσότερο. Ας το πούμε ωμά: το σύγχρονο Ολυμπιακό Κίνημα δεν προκύπτει από την αδερφική συμβολή των υποθετικά καλοπροαίρετων δυνάμεων και των πρόθυμων «προοδευτικών» και «ανθρωπιστών», που ανυπομονούν να διαδώσουν την κατανόηση μεταξύ των εθνών μέσω του αθλητισμού. Προκύπτει ως πνευματικό έργο της ολοκλήρωσης των αριστοκρατικών και στρατιωτικών ελίτ και των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων της Δύσης, που αδελφοποιήθηκαν από τη θέληση να έχουν πρόσβαση στις πηγές των παρθένων πρώτων υλών, στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στην χρησιμοποίηση της φθηνής εργασίας και στην κατάκτηση των νέων αγορών.
Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης
Πηγή: Red Notebook
Μπορεί πραγματικά να μας ανήκει το νερό;
Tο βραβευμένο ντοκιμαντέρ της Irena Salina Flow-For Love of Water ερευνά αυτό που οι εμπειρογνώμονες θεωρούν ως το πιο σημαντικό πολιτικό και περιβαλλοντικό θέμα του 21ου αιώνα. Την παγκόσμια κρίση νερού. Η έρευνα της Salina εστιάζει στην πολιτική, την ρύπανση, τα ανθρώπινα δικαιώματα και στην εμφάνιση διαφόρων εταιριών για έλεγχο του νερού. Αναρωτηθήκατε πότε αν "Μπορεί πραγματικά να μας ανήκει το νερό;"
Μετά την προβολή:
Για δεύτερη φορά τα γαλλικά δικαστήρια δικαίωσαν την εταιρία TV Channel ARTE, παραγωγό του βραβευμένου ντοκιμαντέρ FLOW, το οποίο περιγράφει τις καταστροφικές πρακτικές των πολυεθνικών στον τομέα του νερού, ανάμεσά τους και της Suez, η οποία σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα ενδιαφέρεται για την απόκτηση της ΕΥΑΘ.
Το 2010, ένα γαλλικό δικαστήριο απέρριψε την αγωγή δυσφήμισης της Suez ενάντια στην ταινία FLOW. Απαίτησε επίσης η Suez να αποζημιώσει τους παραγωγούς της ταινίας για τα νομικά τους έξοδα. Ανικανοποίητη από αυτή την απόφαση, η Suez άσκησε έφεση. Την περασμένη εβδομάδα, στις 27 Ιουνίου 2012, το δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή και δικαίωσε και πάλι τους κατηγορούμενους.
Μπορεί πραγματικά να μας ανήκει το νερό;
Σχετικά άρθρα στο Ramnousia:
- Όπου το νερό έγινε εμπόρευμα, οι άνθρωποι υποφέρουν
- Προς ένα νέο εθνικό έγκλημα..την ιδιωτικοποίηση του νερού!
- Υδάτινοι Πόροι Πελοποννήσου: Το πρώτο κομμάτι ελληνικής περιουσίας που παραδόθηκε σε ξένα συμφέροντα
- Εκβιασμός μέσω του νερού. Και εις άλλα με υγεία...........
- Τα τεράστια κέρδη από την εκμετάλλευση της αγοράς του νερού
- Ο πόλεμος του νερού και των ιδιωτικοποιήσεων
- Το εμπόριο του νερού: Πως η Nestle κερδοσκοπεί σε βάρος των φτωχών
- Κάτι πιο ισχυρό από την οικονομική κρίση: ο πόλεμος για νερό και πετρέλαιο
- Θα πληρώνουμε σαμπάνια, θα πίνουμε νερό
- Έβαλαν χέρι μέχρι και στο δικαίωμα χρήσης νερού (Ακόμα και του βρόχινου)!!!
- Θα ιδιωτικοποιηθούν και τα νερά του Αλιάκμονα;
- «Μέσα μεταφοράς, ρεύμα και νερό δεν είναι εμπορεύματα! Ανήκουν στο λαό!»
- Ο μύθος του "καθαρού" εμφιαλωμένου νερού σε σχέση με αυτό της βρύσης
Περιμένοντας την Παρασκευή
Μέρος πρώτο
Κυριακή μεσημέρι. Η γυναίκα μόλις έχει γυρίσει απο το μπάνιο της στη θάλασσα. Δεύτερη μέρα ξεκούρασης, ύστερα απο το προηγούμενο πιεστικό και αγχωτικό πενθήμερο της εργασίας. Το ζευγάρι απολαμβάνει τις τελευταίες ώρες, πρίν πέσει για ύπνο. Την επομένη ρίχνονται καί οι δύο πλέον στη μάχη της ρουτίνας και της επιβίωσης. Δέν χωράνε πολλά λόγια σ’αυτό. Ο καθένας συντροφιά με τα πράγματά του, ο καθένας χαμένος στις σκέψεις του. Η γυναίκα παρέα με τον πιό πιστό σύντροφό της, τα τσιγάρα της. Ο άνδρας απορροφημένος απο τις φανατικές σκέψεις του, τρώγεται με το είναι του και το περιβάλλον γύρω του ακούγοντας πάντα την ξεχασμένη μουσική του. Τη μουσική, που δέν αντέχει η γυναίκα του. Μοναδική του διέξοδος απο την αδιέξοδη ζωή που έμπλεξε, η έκφρασή του και οι ιδέες του, όσο κι άν αυτές επηρρεάζουν αρνητικά την συνοχή της οικογένειας.
-Άνδρας: πώς πέρασες;
-Γυναίκα: καλά ήτανε.
-Άνδρας; μιλήσατε με τα παιδιά για χθές;
-Γυναίκα: ά ναί, είπανε πως πορώνεσαι πολύ όταν μιλάς γι’αυτά τα πράγματα.
-Άνδρας: τους είπες πως το κάνω για να με ακούσουν;
-Γυναίκα: ναί αλλά…γίνεσαι πιεστικός και κουραστικός.
Οργισμένος ο άντρας γιατί για μιά ακόμη φορά η γυναίκα παίρνει το μέρος τρίτων, και για πολλοστή δείχνει να μήν καταλαβαίνει την ψυχολογία του άντρα και τις προθέσεις του, απαντά:
-Φαίνεται πως δέν έχετε πάρει χαμπάρι τί γίνεται εδω πέρα! Άκου εκεί να υποστηρίζει ο τάδε ότι δέν αλλάζει τίποτα, γιατί έτσι είναι η μοίρα μας, έτσι είναι οι άνθρωποι…Πόσο άθλιο ακούγεται αυτό άραγε; Είναι λογική αυτή; Είσαστε άχρηστοι! Ανίκανοι να αλλάξετε τα πράγματα. Ακόμη κι άν γίνει επανάσταση εσείς δέν μπορείτε να συμμετέχετε, γιατί δέν έχετε ιδέες πώς να χτίσετε κάτι, παρά μόνο πώς να ακολουθείτε αυτά που σας επιβάλουν οι άλλοι. Εσείς φταίτε για την κατάντια σας! Για την αρρώστια που θα μας βρεί, είστε υπεύθυνοι και θυμήσου αυτά τα λόγια γυναίκα: όταν θα γίνει το μεγάλο μακελειό, και θα χάσετε αυτά που τώρα κρατάτε και περνάτε καλά, θα αναζητάτε αυτές τις κουβέντες, αλλά δέν θα έχετε δικαίωμα να φωνάζετε. Γιατί θα είστε άξιοι της μοίρας σας. Κι ο πόνος θα είναι πολύ μεγαλύτερος για σάς παρά για μένα. Επειδή εσείς είστε ναρκωμένοι και προσκολλημένοι σ’αυτό τον τρόπο ζωής. Κι αυτή είναι η διαφορά μας. Ζούμε στον ίδιο κόσμο, αλλά εσείς δέν θέλετε να τον αλλάξετε παρα να βολευτείτε όσο γίνεται καλύτερα μέσα σε αυτόν. Πώς μπορούμε να είμαστε ίδιοι όταν εγώ θέλω να καταστρέψω αυτήν την συνήθεια και την μιζέρια που σας τρέφει και την τρέφετε;
-Γυναίκα: ώχου…πάλι τα ίδια εσύ! Όλο για αυτό μιλάς.
Ώρα φαγητού. Στο ενοικιαζόμενο σπίτι που βράζει απο τη ζέστη παραμένει ανοιχτή μιά τηλεόραση, παίζει σχεδόν συνέχεια, σάν το επιτοίχιο ρολόϊ που γυρνά αδιάκοπα, και δέν του δίνει κανείς σημασία. Και κάνει αυτό τον υπνωτικό και μερικές φορές απόκοσμο θόρυβο. Ετούτη εδώ η τηλεόραση είναι βουβή. Δέν έχει φωνή, παρα μόνο εικόνα. Η εικόνα της εναλλάσσεται ανάμεσα σε εκπομπές με εκθαμβωτικές κυρίες και διάσημα αρσενικά, σε διαφημίσεις, σε ειδήσεις φόβου και τρόμου, -Αποκαλυπτικές θα μπορούσε κάποιος να πεί-σε διαφημίσεις, σε κατσαρόλες που βράζουν σε ξένες κουζίνες, σε διαφημίσεις, σε σήριαλ υποτίθεται ρομαντικά αλλά με πλοκή που καθηλώνει τον κάθε ανυποψίαστο και αυτό το αποχαυνωτικό γαϊτανάκι συνεχίζεται επ’αόριστον, μέχρι να την κλείσεις και να την ανοίξεις πάλι. Σάν τον Χρόνο που τρέχει δίχως νόημα στην δική του ύπαρξη. Και μου έρχονται στο νού κάποιες ψαγμένες χριστιανικές φράσεις ενός φίλου. Για το Διάβολο που παίζει με το μυαλό μας, κι έχει κάνει σήριαλ τη ζωή μας, δημιουργώντας το πιο φριχτό σινεμά, που το μυαλό μας δέν μπορεί να αντιληφθεί, αλλά αυτό παίζει συνεχώς και εμφυτεύει τις εικόνες που θέλει εν αγνοία μας.
Ώρα φαγητού λοιπόν και μέσα στη μεσημεριανή παγωμάρα έρχονται κάποια αμήχανα και αναγκαστικά χαμόγελα, μπάς και σπάσουν την σιωπή.
-Άντρας: Φάε και απο αυτό το φαγητό μήν πάει χαμένο.
-Γυναίκα: Δέν μπορώ, με πονάνε τα δόντια.
Τελικά τρώει γιατί καταλαβαίνει πως πρέπει να φάει αφού είναι αρκετά αδύνατη. Βλέπει τον άντρα σκεπτικό.
-Γυναίκα: άναψες το θερμοσίφωνα; -Άνδρας: Ναί.
-Γυναίκα: θα μας φτάσει το νερό;
-Άνδρας: άν δέν φτάσει, θα το ξαναβάλουμε.
-Γυναίκα: Και στο φαγητό ακόμη, σκεπτικός είσαι.
-Άνδρας: (Σιωπή, και το βλέμμα του χάνεται στο απέναντι πιάτο με τα χθεσινά σουβλάκια).
-Γυναίκα: Γιατί να μήν μπορούμε να πούμε κάτι εκτός απο αυτά που σκέφτεσαι συνεχώς;
-Άνδρας: Σάν τί; (απαντά νευρικά)
-Γυναίκα: Δέν ξέρω, για το σπίτι ας πούμε…κάτι διαφορετικό.
-Άνδρας: Τί να πούμε; (απαντά απότομα και σηκώνει επιδεικτικά το κεφάλι και το περιστρέφει γύρω απο τους τέσσερις τοίχους του δωματίου, σάν ρομπότ, ψάχνοντας ειρωνικά να βρεί νόημα για μιά κουβέντα για το σπίτι η κάτι διαφορετικό και προφανώς ανιαρό γι’αυτόν. Ύστερα κάθεται σιωπηλά πάλι εκφράζοντας την απογοήτευσή του).
Τελειώνοντας το φαγητό, η γυναίκα πήγε για ύπνο. Ο άνδρας σταθερός στη μουσική του και στην έκφρασή του. Μετά απο κανένα σαραντάλεπτο η γυναίκα εμφανίζεται στην κουζίνα, φτιάχνει τον έτερο σύντροφό της τον καφέ -τηρώντας αυστηρά το καθημερινό πρόγραμμά της-και πηγαίνει στον καναπέ, δίνει φωνή στην τηλεόραση, για να δεί την αγαπημένη της σειρά για πολλοστή φορά που παίζεται στην τηλεόραση τα τελευταία χρόνια κατ’επανάληψη. Αφού τέλειωσε κι αυτή η σειρά σήμερα ήρθε η ώρα της δουλειάς της γυναίκας για την Κυριακή. Την πήγε ο άντρας στη δουλειά κι ύστερα αφοσιώθηκε και πάλι με την ηρεμία του στις προσωπικές ανησυχίες του, στα σκοτεινά βάσανα που γνωρίζει μόνον αυτός, μέχρι να βραδιάσει. Άλλωστε όταν δύει ο ήλιος, το μυαλό πλησιάζει όλο και πιό κοντά στην αυριανή μέρα. Τη μέρα που αρχίζει το βασανιστικό πενθήμερο της δουλειάς. Δυό τόστ για βραδυνό, όπως σχεδόν κάθε βράδυ, και ύπνος. Περιμένοντας το επόμενο διάλειμμα απο τη ρουτίνα, περιμένοντας την Παρασκευή, για να ξεκουραστεί κάπως το σώμα και να απελευθερωθεί το μυαλό.
Μέρος δεύτερο
Σάββατο απόγευμα προς βράδυ. Έχει προγραμματιστεί ψήσιμο στην αυλή μεταξύ συγγενών και φίλων. Όλα ξεκινούν στην ώρα τους. Το άναμμα της φωτιάς, οι ετοιμασίες των κρεάτων, οι κρύες μπύρες, τα νερά, το παιδί παίζει στην αυλή και όλοι ασχολούνται με αυτό. Η ζέστη δείχνει υποφερτή και όλα δείχνουν πως θα είναι μιά όμορφη βραδιά. Το ζεύγος μαζί με τους συγγενείς ξεκινούν το ψήσιμο. Αργότερα σάν βράδιασε πιά, υποδέχονται και ένα ζευγάρι φίλων. Όπου νά’ναι ξεκινά το φαγοπότι που λέμε. Και βέβαια παρέα και φαί, ποτό και κουβέντα.
-Άνδρας: ρε σύ, τί άκρη έβγαλες για αυτά τα πάνελ με τις υπέρυθρες ακτίνες;
-Άνδρας 1 : δέν συμφέρουν!
-Άνδρας: γιατί;
-Άνδρας 1 : αυτά καίνε περίπου 120 ευρώ ρεύμα το δίμηνο για 30 τ. μ. μου έχουνε πεί. Αλλά εγώ σκέφτομαι την σόμπα πέλλετ.
-Άνδρας: η σόμπα αυτή έχει απο 2 εώς και 3 χιλιάδες ευρώ. Ενώ το πάνελ για 30 τ. μ. περίπου 400. Κε με συμφέρει άν σκεφτείς οτι για την απάτη του φυσικού αερίου πληρώσαμε για τη σεζόν 1100 ευρώ.
Και η κουβέντα κυλούσε όπως κυλούσε κα η βραδιά, ήσυχα το παιδί έκανε μπάνιο και κοιμήθηκε, οι γυναίκες συζητούσαν τα δικά τους, οι άντρες το ίδιο, ώσπου η κουβέντα έφτασε γύρω απο τα οικονομικά και τις δυσκολίες του καθενός, κι ύστερα πήρε μιάν αναπάντεχη τροπή, μάλλον εκτροχιάστηκε απο τα αρχικά σχέδια των συγκεντρωμένων.
-Γυναίκα 2 : στην τάδε πόλη πουλάει ο τάδε το ψωμί 60 λεπτά, κι όχι 90 όπως εδώ.
-Άνδρας: αυτό είναι καλό, αλλά εδώ δέν μπορεί να γίνει γιατί είναι πιό μικρή η κοινωνία και το σωματείο θα σε κατηγορήσει για αθέμιτο ανταγωνισμό. Σίγουρα πάντως, θα έπρεπε να υπάρχει πλαφόν στις τιμές όλων των προϊόντων. -Άνδρας 1 : τίποτα δέν θα σου κάνει το σωματείο. Εγώ ήμουνα στο σωματείο της δουλειάς μου και έφυγα. Έφυγα γιατί είχαν θεσπίσει εξευτελιστικές τιμές που ούτε αυτοί οι ίδιοι δέν τηρούσαν. Αλλά το πρόβλημα το δημιουργεί η μαύρη εργασία. Αυτός που δέν πληρώνει ΤΕΒΕ δέν έχει γραφεία και άλλα έξοδα, μπορεί να δουλέψει για λιγότερα λεφτά, και φυσικά θα προτιμήσουν αυτόν. Πάντως συμφωνώ για το πλαφόν στα προϊόντα. -Άνδρας: και τί να κάνει αυτός τώρα που είναι άνεργος αλλά κατέχει την τέχνη της δουλειάς σου; Να μήν δουλέψει μαύρα; -Άνδρας 1 : όχι να μήν δουλέψει! Μετά δεν θά’χουμε εμείς δουλειά.
-Άνδρας: τί λές ρε σύ, και πώς θα τη βγάλει αυτός με το επίδομα ανεργίας μόνο; Φυσικά και θα δουλέψει. Αλλά το σωστότερο δέν είναι η ελεύθερη αγορά. Θα έπρεπε το κράτος κανονικά να σας μοιράζει τις δουλειές, ώστε ολοι να έχετε δουλειά. Κι όχι όπως τώρα που κάποιος βγάζει 5000 ευρώ το μήνα κι ο άλλος ζεί με επιδόματα.
Μα αυτό είναι κομμουνισμός φωνάξανε με μιά φωνή οι παρευρισκόμενοι. Κι αρχίσανε να αραδιάζουνε τις ιστορίες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και ήσαν πεπεισμένοι οτι δέν μπορεί να γίνει στην πράξη. Μάταια κάποιος προσπαθούσε να τους πείσει για το αντίθετο κι άς μήν ήτανε κομμουνιστής. Μιλούσε για την οικονομία κι αυτοί μιλούσαν για την ελευθερία. Αλλά μήπως ξέρανε για ποιά ελευθερία μιλούσανε; Πότε την γευτήκανε άραγε;
-Γυναίκα 2: Άχ δέν μπορώ πάλι αυτή την κουβέντα, για το κράτος και την επανάσταση. (φαινότανε ενοχλημένη για μιά ακόμη φορά και με το γνωστό της ύφος, σίγουρα θα ήθελε να σταματήσει η συζήτηση πρίν κάν ξεκινήσει, καισίγουρα θα προτιμούσε να μιλήσουμε για κανένα τούρκικο σήριαλ παρά για την επανάσταση)
Οι άντρες όμως συνέχιζαν, αφού ο καθένας απο αυτούς προσπαθούσε να αποδείξει το δίκιο των απόψεών του και ειδικά για τον έναν, αυτές οι συζητήσεις ήταν βούτυρο στο ψωμί του.
-Άνδρας: δέν λέμε ότι δέν υπήρχαν προβλήματα στην κομμουνιστική θεωρία και πρακτική, αλλά όσον αφορά την οικονομία, είναι απείρως καλύτερη απο αυτή τη βαρβαρότητα που βιώνουμε τώρα.
-Άνδρας 2 : ναί αγόρι μου αλλά δέν μπορεί να γίνει. Εσένα άν σου δίναν μιά καλή δουλειά με 4000 ευρώ το μήνα, θα είχες αυτή την ιδεολογία;
-Άνδρας: ναί! πάλι ο ίδιος θα ήμουνα. Μπορεί να ζούσα καλύτερα, αλλά πάλι τα ίδια θα έλεγα. Γιατί η επανάσταση γίνεται πρώτα μέσα σου και είναι θέμα αρχών και συνείδησης, όχι μόνο συγκυριών.
-Άνδρας 2 : όχι δέν θα ήσουν ο ίδιος! (συνεπικουρούμενος κι απο τη γυναίκα του…)
-Άνδρας: μα πώς το ξέρεις; Πώς το ξέρετε αυτό, επειδή το λέτε εσείς;
-Άνδρας 2 : έ το ξέρουμε…(συνεπικουρούμενος κι απο τη γυναίκα του…)Εγώ εν τω μεταξύ, δέν βλέπω και καμμιά κρίση.
-Άνδρας: αυτό πέστο σ’αυτούς που αυτοκτονούν.
-Άνδρας 2 : γιατί πρίν δέν αυτοκτονούσαν; Kαι πρίν δούλευες χωρίς ένσημα, ενώ τώρα δουλεύεις με ένσημα. Και το μεροκάματό σου τότε δέν ήταν και πολύ καλό.
-Άνδρας: το μεροκάματό μου πρίν 7 χρόνια ήτανε 40 ευρώ. Τώρα 30. Τώρα δουλεύω με ένσημα λόγω προγράμματος ΟΑΕΔ, 9 ώρες το λιγότερο, χωρίς άδειες επιδόματα και δώρα. Τα ενοίκια είναι ανεβασμένα, όπως και τα περισσότερα προϊόντα. Και εκεί που ψωνίζαμε πέντε πράγματα, τώρα σκεφτόμαστε και το ένα. Για να μήν μιλήσουμε για τα καύσιμα. Και για ό, τι μας ετοιμάζουν.
-Άνδρας 2 : δέν ξέρω, εγώ πάντως απο ότι έχω ακούσει απο παλιότερους με τη χούντα ήταν καλύτερα. Ο κόσμος είχε λεφτά, δουλειές, κρίση δέν υπήρχε και όλους τους δρόμους ποιός νομίζεις ότι τους έφτιαξε;
Με μιά φωνή τον κράξανε οι παρευρισκόμενοι, που φυσικά ταρακούνησε την ευαίσθητη δημοκρατική συνείδησή τους. Και μέσα στην γενική αναμπουμπούλα και στην χαμό της συζήτησης, έρχεται μιά πρόταση για την αντιμετώπιση της επερχόμενης μελλοντικής οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης:
-Γυναίκα 1 : εγώ πάντως θα πώ στο παιδί μου ότι εφόσον είναι αρτιμελής να πάει να δουλέψει οπουδήποτε.
Κι αφού η κουβέντα παρατράβηξε πάλι, κι ήτανε ώρα να σχολάσει το πανηγύρι, έπρεπε να δοθεί ένας επίλογος.
-Άνδρας: κοίτα, για να τελειώνουμε πρέπει να σου ξεκαθαρίσω πως εγώ πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι στην κοινωνία, που δέν πρέπει να ζούν. Και θα επιθυμούσα όσο τίποτε άλλο να τους εξαφανίσω.
-Άνδρας 1 : και ποιός θα το κρίνει αυτό; Ποιός πρέπει να ζεί και ποιός όχι; Κοίτα να τους τιμωρήσεις έχεις δικαίωμα, όχι όμως να τους σκοτώσεις. Το να αφαιρείς ζωή είναι έγκλημα.
-Άνδρας: εγώ θα το κρίνω αυτό, όπως έκριναν αυτοί για μένα, χωρίς εμένα. Αλήθεια, εσύ που μιλάς για τη ζωή και το έγκλημα φαντάρος δέν πήγες; Δέν κράτησες όπλο; Δέν θα πολεμούσες, να σκοτώσεις τον εχθρό; Έτσι και μπάινανε στο σπίτι σου να βιάσουν τη γυναίκα σου και το παιδί σου, τί θα έκανες; Άν δέν υπήρχε καμμία δικαιοσύνη να σε υποστηρίξει;
-Άνδρας 1 : τέλος πάντων, εγώ δέν ενδιαφέρομαι τόσο φανατικά να αλλάξω τα πράγματα. Έχω τις δικές μου αντιλήψεις.
-Άνδρας: εντάξει λοιπόν στην υγειά σας! Εύχομαι να πάρετε όλοι στο μέλλον 200 ευρώ(είπε ειρωνικά και με σκοπό)
Και κάπου εκεί όλα τελείωσαν. Τα ζευγάρια αλληλοκαληνυχτήθηκαν και δώσανε ραντεβού στην επόμενη μάζωξη.
Κυριακή μεσημέρι. Η γυναίκα μόλις έχει γυρίσει απο το μπάνιο της στη θάλασσα. Δεύτερη μέρα ξεκούρασης, ύστερα απο το προηγούμενο πιεστικό και αγχωτικό πενθήμερο της εργασίας. Το ζευγάρι απολαμβάνει τις τελευταίες ώρες, πρίν πέσει για ύπνο. Την επομένη ρίχνονται καί οι δύο πλέον στη μάχη της ρουτίνας και της επιβίωσης. Δέν χωράνε πολλά λόγια σ’αυτό. Ο καθένας συντροφιά με τα πράγματά του, ο καθένας χαμένος στις σκέψεις του. Η γυναίκα παρέα με τον πιό πιστό σύντροφό της, τα τσιγάρα της. Ο άνδρας απορροφημένος απο τις φανατικές σκέψεις του, τρώγεται με το είναι του και το περιβάλλον γύρω του ακούγοντας πάντα την ξεχασμένη μουσική του. Τη μουσική, που δέν αντέχει η γυναίκα του. Μοναδική του διέξοδος απο την αδιέξοδη ζωή που έμπλεξε, η έκφρασή του και οι ιδέες του, όσο κι άν αυτές επηρρεάζουν αρνητικά την συνοχή της οικογένειας.
-Άνδρας: πώς πέρασες;
-Γυναίκα: καλά ήτανε.
-Άνδρας; μιλήσατε με τα παιδιά για χθές;
-Γυναίκα: ά ναί, είπανε πως πορώνεσαι πολύ όταν μιλάς γι’αυτά τα πράγματα.
-Άνδρας: τους είπες πως το κάνω για να με ακούσουν;
-Γυναίκα: ναί αλλά…γίνεσαι πιεστικός και κουραστικός.
Οργισμένος ο άντρας γιατί για μιά ακόμη φορά η γυναίκα παίρνει το μέρος τρίτων, και για πολλοστή δείχνει να μήν καταλαβαίνει την ψυχολογία του άντρα και τις προθέσεις του, απαντά:
-Φαίνεται πως δέν έχετε πάρει χαμπάρι τί γίνεται εδω πέρα! Άκου εκεί να υποστηρίζει ο τάδε ότι δέν αλλάζει τίποτα, γιατί έτσι είναι η μοίρα μας, έτσι είναι οι άνθρωποι…Πόσο άθλιο ακούγεται αυτό άραγε; Είναι λογική αυτή; Είσαστε άχρηστοι! Ανίκανοι να αλλάξετε τα πράγματα. Ακόμη κι άν γίνει επανάσταση εσείς δέν μπορείτε να συμμετέχετε, γιατί δέν έχετε ιδέες πώς να χτίσετε κάτι, παρά μόνο πώς να ακολουθείτε αυτά που σας επιβάλουν οι άλλοι. Εσείς φταίτε για την κατάντια σας! Για την αρρώστια που θα μας βρεί, είστε υπεύθυνοι και θυμήσου αυτά τα λόγια γυναίκα: όταν θα γίνει το μεγάλο μακελειό, και θα χάσετε αυτά που τώρα κρατάτε και περνάτε καλά, θα αναζητάτε αυτές τις κουβέντες, αλλά δέν θα έχετε δικαίωμα να φωνάζετε. Γιατί θα είστε άξιοι της μοίρας σας. Κι ο πόνος θα είναι πολύ μεγαλύτερος για σάς παρά για μένα. Επειδή εσείς είστε ναρκωμένοι και προσκολλημένοι σ’αυτό τον τρόπο ζωής. Κι αυτή είναι η διαφορά μας. Ζούμε στον ίδιο κόσμο, αλλά εσείς δέν θέλετε να τον αλλάξετε παρα να βολευτείτε όσο γίνεται καλύτερα μέσα σε αυτόν. Πώς μπορούμε να είμαστε ίδιοι όταν εγώ θέλω να καταστρέψω αυτήν την συνήθεια και την μιζέρια που σας τρέφει και την τρέφετε;
-Γυναίκα: ώχου…πάλι τα ίδια εσύ! Όλο για αυτό μιλάς.
Ώρα φαγητού. Στο ενοικιαζόμενο σπίτι που βράζει απο τη ζέστη παραμένει ανοιχτή μιά τηλεόραση, παίζει σχεδόν συνέχεια, σάν το επιτοίχιο ρολόϊ που γυρνά αδιάκοπα, και δέν του δίνει κανείς σημασία. Και κάνει αυτό τον υπνωτικό και μερικές φορές απόκοσμο θόρυβο. Ετούτη εδώ η τηλεόραση είναι βουβή. Δέν έχει φωνή, παρα μόνο εικόνα. Η εικόνα της εναλλάσσεται ανάμεσα σε εκπομπές με εκθαμβωτικές κυρίες και διάσημα αρσενικά, σε διαφημίσεις, σε ειδήσεις φόβου και τρόμου, -Αποκαλυπτικές θα μπορούσε κάποιος να πεί-σε διαφημίσεις, σε κατσαρόλες που βράζουν σε ξένες κουζίνες, σε διαφημίσεις, σε σήριαλ υποτίθεται ρομαντικά αλλά με πλοκή που καθηλώνει τον κάθε ανυποψίαστο και αυτό το αποχαυνωτικό γαϊτανάκι συνεχίζεται επ’αόριστον, μέχρι να την κλείσεις και να την ανοίξεις πάλι. Σάν τον Χρόνο που τρέχει δίχως νόημα στην δική του ύπαρξη. Και μου έρχονται στο νού κάποιες ψαγμένες χριστιανικές φράσεις ενός φίλου. Για το Διάβολο που παίζει με το μυαλό μας, κι έχει κάνει σήριαλ τη ζωή μας, δημιουργώντας το πιο φριχτό σινεμά, που το μυαλό μας δέν μπορεί να αντιληφθεί, αλλά αυτό παίζει συνεχώς και εμφυτεύει τις εικόνες που θέλει εν αγνοία μας.
Ώρα φαγητού λοιπόν και μέσα στη μεσημεριανή παγωμάρα έρχονται κάποια αμήχανα και αναγκαστικά χαμόγελα, μπάς και σπάσουν την σιωπή.
-Άντρας: Φάε και απο αυτό το φαγητό μήν πάει χαμένο.
-Γυναίκα: Δέν μπορώ, με πονάνε τα δόντια.
Τελικά τρώει γιατί καταλαβαίνει πως πρέπει να φάει αφού είναι αρκετά αδύνατη. Βλέπει τον άντρα σκεπτικό.
-Γυναίκα: άναψες το θερμοσίφωνα; -Άνδρας: Ναί.
-Γυναίκα: θα μας φτάσει το νερό;
-Άνδρας: άν δέν φτάσει, θα το ξαναβάλουμε.
-Γυναίκα: Και στο φαγητό ακόμη, σκεπτικός είσαι.
-Άνδρας: (Σιωπή, και το βλέμμα του χάνεται στο απέναντι πιάτο με τα χθεσινά σουβλάκια).
-Γυναίκα: Γιατί να μήν μπορούμε να πούμε κάτι εκτός απο αυτά που σκέφτεσαι συνεχώς;
-Άνδρας: Σάν τί; (απαντά νευρικά)
-Γυναίκα: Δέν ξέρω, για το σπίτι ας πούμε…κάτι διαφορετικό.
-Άνδρας: Τί να πούμε; (απαντά απότομα και σηκώνει επιδεικτικά το κεφάλι και το περιστρέφει γύρω απο τους τέσσερις τοίχους του δωματίου, σάν ρομπότ, ψάχνοντας ειρωνικά να βρεί νόημα για μιά κουβέντα για το σπίτι η κάτι διαφορετικό και προφανώς ανιαρό γι’αυτόν. Ύστερα κάθεται σιωπηλά πάλι εκφράζοντας την απογοήτευσή του).
Τελειώνοντας το φαγητό, η γυναίκα πήγε για ύπνο. Ο άνδρας σταθερός στη μουσική του και στην έκφρασή του. Μετά απο κανένα σαραντάλεπτο η γυναίκα εμφανίζεται στην κουζίνα, φτιάχνει τον έτερο σύντροφό της τον καφέ -τηρώντας αυστηρά το καθημερινό πρόγραμμά της-και πηγαίνει στον καναπέ, δίνει φωνή στην τηλεόραση, για να δεί την αγαπημένη της σειρά για πολλοστή φορά που παίζεται στην τηλεόραση τα τελευταία χρόνια κατ’επανάληψη. Αφού τέλειωσε κι αυτή η σειρά σήμερα ήρθε η ώρα της δουλειάς της γυναίκας για την Κυριακή. Την πήγε ο άντρας στη δουλειά κι ύστερα αφοσιώθηκε και πάλι με την ηρεμία του στις προσωπικές ανησυχίες του, στα σκοτεινά βάσανα που γνωρίζει μόνον αυτός, μέχρι να βραδιάσει. Άλλωστε όταν δύει ο ήλιος, το μυαλό πλησιάζει όλο και πιό κοντά στην αυριανή μέρα. Τη μέρα που αρχίζει το βασανιστικό πενθήμερο της δουλειάς. Δυό τόστ για βραδυνό, όπως σχεδόν κάθε βράδυ, και ύπνος. Περιμένοντας το επόμενο διάλειμμα απο τη ρουτίνα, περιμένοντας την Παρασκευή, για να ξεκουραστεί κάπως το σώμα και να απελευθερωθεί το μυαλό.
Μέρος δεύτερο
Σάββατο απόγευμα προς βράδυ. Έχει προγραμματιστεί ψήσιμο στην αυλή μεταξύ συγγενών και φίλων. Όλα ξεκινούν στην ώρα τους. Το άναμμα της φωτιάς, οι ετοιμασίες των κρεάτων, οι κρύες μπύρες, τα νερά, το παιδί παίζει στην αυλή και όλοι ασχολούνται με αυτό. Η ζέστη δείχνει υποφερτή και όλα δείχνουν πως θα είναι μιά όμορφη βραδιά. Το ζεύγος μαζί με τους συγγενείς ξεκινούν το ψήσιμο. Αργότερα σάν βράδιασε πιά, υποδέχονται και ένα ζευγάρι φίλων. Όπου νά’ναι ξεκινά το φαγοπότι που λέμε. Και βέβαια παρέα και φαί, ποτό και κουβέντα.
-Άνδρας: ρε σύ, τί άκρη έβγαλες για αυτά τα πάνελ με τις υπέρυθρες ακτίνες;
-Άνδρας 1 : δέν συμφέρουν!
-Άνδρας: γιατί;
-Άνδρας 1 : αυτά καίνε περίπου 120 ευρώ ρεύμα το δίμηνο για 30 τ. μ. μου έχουνε πεί. Αλλά εγώ σκέφτομαι την σόμπα πέλλετ.
-Άνδρας: η σόμπα αυτή έχει απο 2 εώς και 3 χιλιάδες ευρώ. Ενώ το πάνελ για 30 τ. μ. περίπου 400. Κε με συμφέρει άν σκεφτείς οτι για την απάτη του φυσικού αερίου πληρώσαμε για τη σεζόν 1100 ευρώ.
Και η κουβέντα κυλούσε όπως κυλούσε κα η βραδιά, ήσυχα το παιδί έκανε μπάνιο και κοιμήθηκε, οι γυναίκες συζητούσαν τα δικά τους, οι άντρες το ίδιο, ώσπου η κουβέντα έφτασε γύρω απο τα οικονομικά και τις δυσκολίες του καθενός, κι ύστερα πήρε μιάν αναπάντεχη τροπή, μάλλον εκτροχιάστηκε απο τα αρχικά σχέδια των συγκεντρωμένων.
-Γυναίκα 2 : στην τάδε πόλη πουλάει ο τάδε το ψωμί 60 λεπτά, κι όχι 90 όπως εδώ.
-Άνδρας: αυτό είναι καλό, αλλά εδώ δέν μπορεί να γίνει γιατί είναι πιό μικρή η κοινωνία και το σωματείο θα σε κατηγορήσει για αθέμιτο ανταγωνισμό. Σίγουρα πάντως, θα έπρεπε να υπάρχει πλαφόν στις τιμές όλων των προϊόντων. -Άνδρας 1 : τίποτα δέν θα σου κάνει το σωματείο. Εγώ ήμουνα στο σωματείο της δουλειάς μου και έφυγα. Έφυγα γιατί είχαν θεσπίσει εξευτελιστικές τιμές που ούτε αυτοί οι ίδιοι δέν τηρούσαν. Αλλά το πρόβλημα το δημιουργεί η μαύρη εργασία. Αυτός που δέν πληρώνει ΤΕΒΕ δέν έχει γραφεία και άλλα έξοδα, μπορεί να δουλέψει για λιγότερα λεφτά, και φυσικά θα προτιμήσουν αυτόν. Πάντως συμφωνώ για το πλαφόν στα προϊόντα. -Άνδρας: και τί να κάνει αυτός τώρα που είναι άνεργος αλλά κατέχει την τέχνη της δουλειάς σου; Να μήν δουλέψει μαύρα; -Άνδρας 1 : όχι να μήν δουλέψει! Μετά δεν θά’χουμε εμείς δουλειά.
-Άνδρας: τί λές ρε σύ, και πώς θα τη βγάλει αυτός με το επίδομα ανεργίας μόνο; Φυσικά και θα δουλέψει. Αλλά το σωστότερο δέν είναι η ελεύθερη αγορά. Θα έπρεπε το κράτος κανονικά να σας μοιράζει τις δουλειές, ώστε ολοι να έχετε δουλειά. Κι όχι όπως τώρα που κάποιος βγάζει 5000 ευρώ το μήνα κι ο άλλος ζεί με επιδόματα.
Μα αυτό είναι κομμουνισμός φωνάξανε με μιά φωνή οι παρευρισκόμενοι. Κι αρχίσανε να αραδιάζουνε τις ιστορίες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και ήσαν πεπεισμένοι οτι δέν μπορεί να γίνει στην πράξη. Μάταια κάποιος προσπαθούσε να τους πείσει για το αντίθετο κι άς μήν ήτανε κομμουνιστής. Μιλούσε για την οικονομία κι αυτοί μιλούσαν για την ελευθερία. Αλλά μήπως ξέρανε για ποιά ελευθερία μιλούσανε; Πότε την γευτήκανε άραγε;
-Γυναίκα 2: Άχ δέν μπορώ πάλι αυτή την κουβέντα, για το κράτος και την επανάσταση. (φαινότανε ενοχλημένη για μιά ακόμη φορά και με το γνωστό της ύφος, σίγουρα θα ήθελε να σταματήσει η συζήτηση πρίν κάν ξεκινήσει, καισίγουρα θα προτιμούσε να μιλήσουμε για κανένα τούρκικο σήριαλ παρά για την επανάσταση)
Οι άντρες όμως συνέχιζαν, αφού ο καθένας απο αυτούς προσπαθούσε να αποδείξει το δίκιο των απόψεών του και ειδικά για τον έναν, αυτές οι συζητήσεις ήταν βούτυρο στο ψωμί του.
-Άνδρας: δέν λέμε ότι δέν υπήρχαν προβλήματα στην κομμουνιστική θεωρία και πρακτική, αλλά όσον αφορά την οικονομία, είναι απείρως καλύτερη απο αυτή τη βαρβαρότητα που βιώνουμε τώρα.
-Άνδρας 2 : ναί αγόρι μου αλλά δέν μπορεί να γίνει. Εσένα άν σου δίναν μιά καλή δουλειά με 4000 ευρώ το μήνα, θα είχες αυτή την ιδεολογία;
-Άνδρας: ναί! πάλι ο ίδιος θα ήμουνα. Μπορεί να ζούσα καλύτερα, αλλά πάλι τα ίδια θα έλεγα. Γιατί η επανάσταση γίνεται πρώτα μέσα σου και είναι θέμα αρχών και συνείδησης, όχι μόνο συγκυριών.
-Άνδρας 2 : όχι δέν θα ήσουν ο ίδιος! (συνεπικουρούμενος κι απο τη γυναίκα του…)
-Άνδρας: μα πώς το ξέρεις; Πώς το ξέρετε αυτό, επειδή το λέτε εσείς;
-Άνδρας 2 : έ το ξέρουμε…(συνεπικουρούμενος κι απο τη γυναίκα του…)Εγώ εν τω μεταξύ, δέν βλέπω και καμμιά κρίση.
-Άνδρας: αυτό πέστο σ’αυτούς που αυτοκτονούν.
-Άνδρας 2 : γιατί πρίν δέν αυτοκτονούσαν; Kαι πρίν δούλευες χωρίς ένσημα, ενώ τώρα δουλεύεις με ένσημα. Και το μεροκάματό σου τότε δέν ήταν και πολύ καλό.
-Άνδρας: το μεροκάματό μου πρίν 7 χρόνια ήτανε 40 ευρώ. Τώρα 30. Τώρα δουλεύω με ένσημα λόγω προγράμματος ΟΑΕΔ, 9 ώρες το λιγότερο, χωρίς άδειες επιδόματα και δώρα. Τα ενοίκια είναι ανεβασμένα, όπως και τα περισσότερα προϊόντα. Και εκεί που ψωνίζαμε πέντε πράγματα, τώρα σκεφτόμαστε και το ένα. Για να μήν μιλήσουμε για τα καύσιμα. Και για ό, τι μας ετοιμάζουν.
-Άνδρας 2 : δέν ξέρω, εγώ πάντως απο ότι έχω ακούσει απο παλιότερους με τη χούντα ήταν καλύτερα. Ο κόσμος είχε λεφτά, δουλειές, κρίση δέν υπήρχε και όλους τους δρόμους ποιός νομίζεις ότι τους έφτιαξε;
Με μιά φωνή τον κράξανε οι παρευρισκόμενοι, που φυσικά ταρακούνησε την ευαίσθητη δημοκρατική συνείδησή τους. Και μέσα στην γενική αναμπουμπούλα και στην χαμό της συζήτησης, έρχεται μιά πρόταση για την αντιμετώπιση της επερχόμενης μελλοντικής οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης:
-Γυναίκα 1 : εγώ πάντως θα πώ στο παιδί μου ότι εφόσον είναι αρτιμελής να πάει να δουλέψει οπουδήποτε.
Κι αφού η κουβέντα παρατράβηξε πάλι, κι ήτανε ώρα να σχολάσει το πανηγύρι, έπρεπε να δοθεί ένας επίλογος.
-Άνδρας: κοίτα, για να τελειώνουμε πρέπει να σου ξεκαθαρίσω πως εγώ πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι στην κοινωνία, που δέν πρέπει να ζούν. Και θα επιθυμούσα όσο τίποτε άλλο να τους εξαφανίσω.
-Άνδρας 1 : και ποιός θα το κρίνει αυτό; Ποιός πρέπει να ζεί και ποιός όχι; Κοίτα να τους τιμωρήσεις έχεις δικαίωμα, όχι όμως να τους σκοτώσεις. Το να αφαιρείς ζωή είναι έγκλημα.
-Άνδρας: εγώ θα το κρίνω αυτό, όπως έκριναν αυτοί για μένα, χωρίς εμένα. Αλήθεια, εσύ που μιλάς για τη ζωή και το έγκλημα φαντάρος δέν πήγες; Δέν κράτησες όπλο; Δέν θα πολεμούσες, να σκοτώσεις τον εχθρό; Έτσι και μπάινανε στο σπίτι σου να βιάσουν τη γυναίκα σου και το παιδί σου, τί θα έκανες; Άν δέν υπήρχε καμμία δικαιοσύνη να σε υποστηρίξει;
-Άνδρας 1 : τέλος πάντων, εγώ δέν ενδιαφέρομαι τόσο φανατικά να αλλάξω τα πράγματα. Έχω τις δικές μου αντιλήψεις.
-Άνδρας: εντάξει λοιπόν στην υγειά σας! Εύχομαι να πάρετε όλοι στο μέλλον 200 ευρώ(είπε ειρωνικά και με σκοπό)
Και κάπου εκεί όλα τελείωσαν. Τα ζευγάρια αλληλοκαληνυχτήθηκαν και δώσανε ραντεβού στην επόμενη μάζωξη.
Σημ.-οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις, είναι μάλλον αναληθής
ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ
Ντοπέ οι δυο μεταλίστ στην κούρσα του αιώνα!
Μια χαρά περάσανε όλοι προχθες το βράδυ. Και οι πρωταγωνιστές και τα εκατομμύρια τηλεθεατές. Οι μόνοι, όμως, που θα έπρεπε να νιώθουν κάπως άβολα με τα άτομα που ανεβαίνουν στο βάθρο των νικητών στα 100 μ. είναι η ΔΟΕ και η ΙΑΑΦ. Η στοά των… αθανάτων και η παγκόσμια ομοσπονδία στίβου, που μαζί με την WADA, ευαγγελίζονται ότι κάνουν δήθεν κάποιον παγκόσμιο αγώνα κατά του ντόπινγκ.
Βεβαίως και ακούγεται πλέον ως αφελές το σύνηθες ερώτημα «αν κάποιος φιναλίστ στα 100 μ. ή σε άλλα αγωνίσματα και σπορ υψηλού πρωταθλητισμού κι απαιτήσεων ντοπάρεται», όμως σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν ήδη ατράνταχτες αποδείξεις. Αν και συχνά τα πράγματα μιλάνε από μόνα τους εδώ που τα λέμε.
Ντοπέ ο Μπλέικ, ίδια ουσία με Βαβζίνιακ!
Το αργυρό μετάλλιο, λοιπόν, στα 100 μ. το πήρε ο Τζαμαϊκανός Μπλέικ. Όλοι μοιάζουν να ξεχνάνε, όμως, ότι μόλις το 2009 είχε πιαστεί ντοπαρισμένος με διεγερτικό. Συγκεκριμένα με methyl-2-hexanamine!
Το συγκεκριμένο διεγερτικό έκανε πάταγο στον ελληνικό αθλητισμό το 2008. Προκλήθηκε σκάνδαλο με μαζικά κρούσματα σε άρση βαρών, στίβο, αλλά και ποδόσφαιρο (Βαβζίνιακ).
Στο ίδιο τιμ ο Μπολτ, τιμωρήθηκε ο Μπλέικ
Ένα χρόνο μετά η ίδια ουσία «κτύπησε» και τα σπριντ στην Τζαμάικα. Δεν πιάστηκε, άλλωστε, μόνο ο Μπλέικ. Συνελήφθησαν κι άλλοι τρεις σπρίντερ από το τιμ του προπονητή Γκλεν Μιλς. Στο ίδιο τιμ προπονείται και ο Μπολτ, που όμως δεν βρέθηκε κι αυτός θετικός.
Ο Μπλέικ, μάλιστα, τιμωρήθηκε με αποκλεισμό τριών μηνών από κάθε διοργάνωση, ύστερα από περίπλοκη και χρονοβόρα πειθαρχική διαδικασία. Έφαγε κανονικά καμπάνα, πάντως.
Παγκόσμιο σκάνδαλο με Γκάτλιν, δεν έπρεπε να αγωνίζεται καν!
Χάλκινος μεταλίστ, ως γνωστόν, είναι ο Τζάστιν Γκάτλιν. Η περίπτωσή του δεν έχει προηγούμενο. Αποτελεί παγκόσμιο σκάνδαλο στα χρονικά.
Ο Αμερικάνος σπρίντερ είχε βρεθεί ντοπέ με αμφεταμίνες σε έλεγχο που του είχε γίνει το 2001! Σε ηλικία μόλις 19 ετών. Τιμωρήθηκε από την ΙΑΑΦ με δυο χρόνια αποκλεισμό.
Τεστοστερόνη μετά τις αμφεταμίνες!
Ο Γκάτλιν επέστρεψε το 2003, πήρε το χρυσό μετάλλιο στους ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 και δυο χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 2006, ξαναπιάστηκε ντοπαρισμένος! Με καραμπινάτη τεστοστερόνη αυτή τη φορά…
Προπονητής του Γκάτλιν ήταν ο Τρέβορ Γκράχαμ. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, πρόκειται για τον προπονητή των ντοπαρισμένων Μάριον Τζόουνς, Τιμ Μοντγκόμερι κ.ά. Άμεση εμπλοκή, δηλαδή, με το σκάνδαλο Balco.
Σαμποτάζ…
Ο Γκάτλιν μετά το θετικό του δείγμα έκανε λόγο για… σαμποτάζ (όπως γίνεται συνήθως, ακόμα και στην χώρα μας, όταν σκάνε τα σκάνδαλα και τα κανόνια της ντόπας).
Το πραγματικό σκάνδαλο ξεκινάει από τον Αύγουστο του 2006. Ο Γκάτλιν, βάσει κανονισμών, δεν θα έπρεπε να αγωνιστεί ξανά αφού ήταν υπότροπος. Δυο χρόνια από την αμφεταμίνη, συν κρούσμα με τεστοστερόνη, ίσον ισόβια. Αυτό θα ίσχυε για τον καθένα.
Ποινή χάδι για να προλάβει Λονδίνο!
Οι αθλητικές αρχές, όμως, δεν αποφάσισαν κάτι τέτοιο. Του έριξαν μόνο 8 χρόνια, δίχως να προβλέπεται από πουθενά τέτοια ποινή, ανοίγοντας το δρόμο για την επόμενη κίνηση. Το όργιο, δηλαδή, έγινε μεγαλύτερο όταν με σκεπτικό που έμπαζε από παντού τον Δεκέμβριο του 2007 η ποινή μειώθηκε στα 4 χρόνια.
Ίσα – ίσα, δηλαδή, του κάνανε το χατίρι για να προλάβει τους ολυμπιακούς αγώνες στο Λονδίνο. Και τα κατάφερε ο Γκάτλιν, πανηγυρίζοντας με μετάλλιο. Ντροπής πράγματα… Και για την ΔΟΕ και για την ΙΑΑΦ και για όλο το σύστημα.
Δεν υπάρχει περίπτωση στα χρονικά σε κάποιον, σαν τον Γκάτλιν, με δυο διαφορετικά κρούσματα σε αμφεταμίνες και τεστοστερόνη να του επιτρέπεται ξανά και ξανά η συμμετοχή σε αγώνες! Ο ισόβιος αποκλεισμός είναι επιβεβλημένος.
Ένοχο παρελθόν
Πολλές φορές, δεν χρειάζεται να περιμένει καν κάποιος να γίνονται ντόπινγκ κοντρόλ μετά από μια επιτυχία. Ούτε να σπάει το κεφάλι του με διάφορα διλήμματα. Μπορεί να υπάρχει ήδη «ένοχο» παρελθόν, ενδεικτικό του τι συμβαίνει...
Τουλάχιστον για τους δυο από τους τρείς μεταλίστ, λοιπόν, η ιστορία ήδη έχει «μιλήσει». Με στοιχεία αδιαμφισβήτητα, έστω κι από ένα αντιντόπινγκ κοντρόλ αναποτελεσματικό…
Δεν πάει να πει, άλλωστε, ότι επειδή κάποιος πιάνεται στο κοντρόλ με μια απαγορευμένη ουσία, έχει πάρει μόνο αυτή… Για παράδειγμα, ο Μπεν Τζόνσον στην Σεούλ βρέθηκε θετικός σε μόνο μια ντόπα (στανοζολόλη). Όπως παραδέχτηκε αργότερα, όμως, το ίδιο διάστημα έβαζε στον οργανισμό του περισσότερα από δέκα απαγορευμένα σκευάσματα με αναβολικά, διεγερτικά κλπ.
Το ίδιο έχει συμβεί και σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις αθλητών με χρήση κοκτέιλ από διάφορες ουσίες. Άλλο ότι το κοντρόλ πιάνει, κι αν την πιάσει κι αυτή..., μόνο τη μια ουσία απ' όλο το κοκτέιλ - τούρμπο.
Η νέα μικρά Ελλάς, η Τουρκία και το ΔΝΤ... Της Ζέζας Ζήκου
..Αφού πέταξα στα σκουπίδια αντιλήψεις και γνώμες περί προσώπων και φίλων, έβαλα στις βαλίτσες μου το δικό μου Ευαγγέλιο, το βιβλίο του Σπύρου Βρυώνη:
«Ο μηχανισμός της καταστροφής. Το τουρκικό πογκρόμ της 6ης–7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο αφανισμός της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης» (Εκδόσεις της Εστίας) και φύγαμε με τη Μαρίτα για το σπίτι της μάνας μας στην Πόλη. Απλώς να σας θυμίσω πως ο κορυφαίος στον κόσμο ιστορικός και βυζαντινολόγος Ελληνοαμερικανός ακαδημαϊκός, με πολυσχιδές ερευνητικό και συγγραφικό έργο που αφορά το Βυζάντιο, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τα Βαλκάνια, τον αραβικό κόσμο και το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, επισημαίνει ότι παρά τον απαγχονισμό του Μεντερές και δύο υπουργών του το 1960, η επίσημη Τουρκία συμπεριφέρεται σαν να μη συνέβη το πογκρόμ, στο ίδιο πνεύμα που θέλει τις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου, των Ασσυρίων, καθώς και τις εθνοκαθάρσεις Κούρδων, να θεωρούνται «πράξεις αυτοάμυνας».
Στην αυγή του 21ου αιώνα, μόνιμη ζητιάνα του ΔΝΤ, η Τουρκία προσπαθούσε να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της οικονομικής και πολιτικής καχεξίας. Τη δεκαετία 1998–2008 αναδείχθηκε στον μεγαλύτερο δανειστή, με το συνολικό ποσό των 46 δισ. δολαρίων. Mετά τo συναλλαγματικό και τραπεζικό κραχ του 2001, μπήκε σε 3ετές πρόγραμμα του ΔΝΤ το 2002. Στα τέλη του έτους έγιναν εκλογές, το ΑΚΡ τις κέρδισε με 34,26% και στις 14 Μαρτίου 2003 ο Ταγίπ Ερντογάν σχημάτισε κυβέρνηση, η οποία ανέλαβε την εφαρμογή ενός εξαιρετικά σκληρού προγράμματος, που πέτυχε. Αλλά ο Ερντογάν, διαπιστώνοντας ότι η Τουρκία δεν ήταν τελείως έτοιμη, δεν δίστασε να ζητήσει την ανανέωσή του για άλλη μία 3ετία, έως τον Μάιο 2008. Ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Αλλά και πάλι ο Ερντογάν είχε τις αμφιβολίες του. Eτσι, τον Νοέμβριο 2008, άνοιξε μια συζήτηση μήπως χρειάζεται και τρίτο πρόγραμμα. Αλλά στις 10 Μαρτίου του 2010 ο Ερντογάν αποφάσισε να διακόψει δύο έτη διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ, γυρνώντας την πλάτη σε νέο δάνειο 40 δισ. δολαρίων. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν τα αλλεπάλληλα, εξοντωτικά «σταθεροποιητικά προγράμματα» που επέβαλε στη χρεοκοπημένη Τουρκία το ΔΝΤ τη δεκαετία του ’90, δημιουργώντας απέραντο μίσος στην κοινωνία.
Ομως, στην επιτυχία της η Τουρκία είχε δύο πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα, που δεν έχει η Ελλάδα. Η υποτίμηση κατά 50% της τουρκικής λίρας και το γεγονός ότι δεν είχε πρωτογενές έλλειμμα αλλά πλεόνασμα όταν ξέσπασε η κρίση. Ετσι η δημοσιονομική προσαρμογή βασίστηκε κυρίως στην πτώση του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους και λιγότερο στην αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος. Στο τέλος της εξαετούς επιτήρησης από το ΔΝΤ, οι δαπάνες για τόκους είχαν μειωθεί στο 5% του ΑΕΠ, το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα είχε σχεδόν μηδενιστεί, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ ήταν σε σταθερά πτωτική τροχιά και η οικονομία είχε επιστρέψει σε αναπτυξιακή πορεία.
Ο Ερντογάν, μια ισχυρή φυσιογνωμία μεταρρυθμιστή λαϊκού ηγέτη, αναδείχθηκε δήμαρχος της Κωνσταντινούπολις σε ηλικία 40 ετών, φυλακίστηκε το 2001, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του ίδρυσε το δικό του κόμμα (ΑΚΡ), τον Αύγουστο 2001, κέρδισε τις εκλογές το 2002 και σχημάτισε την πρώτη αυτοδύναμη (έπειτα από 19 χρόνια!..) κυβέρνηση της Τουρκίας. Η αναγέννηση της οικονομίας και της ισλαμικής κοινωνίας αποτελεί επίτευγμα ιστορικών διαστάσεων. Η συμμαχία του Ερντογάν με το τουρκικό κεφάλαιο των ανερχόμενων μεσαίων στρωμάτων και των νέων επιχειρηματιών της Ανατολίας και ο εναγκαλισμός με την επιχειρηματική ελίτ της Κωνσταντινούπολης συνέτριψαν το κεμαλικό κατεστημένο.
Η τόσο περίπλοκη πολιτική και κοινωνική μεταμόρφωση που συνεχίζει να συντελείται στην Τουρκία, ενέχει το στοιχείο της μοναδικότητας. Ο αδυσώπητος πόλεμος που κήρυξε ο Ερντογάν στην κεμαλική άρχουσα κοσμική ελίτ (δηλαδή τον στρατό, το δικαστικό σώμα, τους διπλωμάτες, τους γραφειοκράτες, τους ακαδημαϊκούς και τα ΜΜΕ), ανέδειξε ανέλπιστα ισχυρούς τους νεο–οθωμανούς. Η τουρκική άρχουσα τάξη είχε εθισθεί επί δεκαετίες να ασκεί την εξουσία από θέση ισχυρής ιδεολογικής και πολιτικής επιβολής. Αυτό το μόρφωμα που είχε στήσει το κεμαλικό βαθύ κράτος, και που ήταν εξόχως εθνο-φονταμενταλιστικό, αποδομήθηκε από τον Ερντογάν.
Αντίθετα, η νέα μικρά Ελλάς, με χαίνουσες πληγές από τη χρεοκοπία και την κοινωνική απελπισία, κλυδωνίζεται επώδυνα μέσα σε περιβάλλον που διαμορφώνει μείζονες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Κακά τα ψέματα, το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό οικοδόμημα έχει εισαχθεί σε τροχιά κατάρρευσης. Αν δεν μας πεθάνει και δεν πεθάνει και η ίδια, η χώρα στην οποία θα ζήσουμε θα είναι διαφορετική από εκείνη που γνωρίζαμε. Ομως, η ελπίδα ότι σχεδόν ταυτόχρονα θα ξεκινήσει η αναγέννηση όπως στην Τουρκία με τον Ερντογάν, ακόμη δεν διαφαίνεται. Aλλά, τελικά, κοινωνική δυναμική που γεννιέται από τους οξυδερκείς εκτιμητές της ειλικρίνειας, όχι από τα αθύρματα της «σοβαροφανούς» κατεστημένης αντίληψης, κάποτε θα αναδυθεί...
Πάντως (όπως μου λένε) οι Τούρκοι αναλύουν προσεκτικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, ίσως για πρώτη φορά με τόση προσοχή από την εποχή της ανάδυσης του Ανδρέα Παπανδρέου και της θρυλικής αλλαγής. Εξαιρετικά ενδιαφέρον... αλλά συνάμα και επικίνδυνο.
Στην αυγή του 21ου αιώνα, μόνιμη ζητιάνα του ΔΝΤ, η Τουρκία προσπαθούσε να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της οικονομικής και πολιτικής καχεξίας. Τη δεκαετία 1998–2008 αναδείχθηκε στον μεγαλύτερο δανειστή, με το συνολικό ποσό των 46 δισ. δολαρίων. Mετά τo συναλλαγματικό και τραπεζικό κραχ του 2001, μπήκε σε 3ετές πρόγραμμα του ΔΝΤ το 2002. Στα τέλη του έτους έγιναν εκλογές, το ΑΚΡ τις κέρδισε με 34,26% και στις 14 Μαρτίου 2003 ο Ταγίπ Ερντογάν σχημάτισε κυβέρνηση, η οποία ανέλαβε την εφαρμογή ενός εξαιρετικά σκληρού προγράμματος, που πέτυχε. Αλλά ο Ερντογάν, διαπιστώνοντας ότι η Τουρκία δεν ήταν τελείως έτοιμη, δεν δίστασε να ζητήσει την ανανέωσή του για άλλη μία 3ετία, έως τον Μάιο 2008. Ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Αλλά και πάλι ο Ερντογάν είχε τις αμφιβολίες του. Eτσι, τον Νοέμβριο 2008, άνοιξε μια συζήτηση μήπως χρειάζεται και τρίτο πρόγραμμα. Αλλά στις 10 Μαρτίου του 2010 ο Ερντογάν αποφάσισε να διακόψει δύο έτη διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ, γυρνώντας την πλάτη σε νέο δάνειο 40 δισ. δολαρίων. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν τα αλλεπάλληλα, εξοντωτικά «σταθεροποιητικά προγράμματα» που επέβαλε στη χρεοκοπημένη Τουρκία το ΔΝΤ τη δεκαετία του ’90, δημιουργώντας απέραντο μίσος στην κοινωνία.
Ομως, στην επιτυχία της η Τουρκία είχε δύο πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα, που δεν έχει η Ελλάδα. Η υποτίμηση κατά 50% της τουρκικής λίρας και το γεγονός ότι δεν είχε πρωτογενές έλλειμμα αλλά πλεόνασμα όταν ξέσπασε η κρίση. Ετσι η δημοσιονομική προσαρμογή βασίστηκε κυρίως στην πτώση του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους και λιγότερο στην αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος. Στο τέλος της εξαετούς επιτήρησης από το ΔΝΤ, οι δαπάνες για τόκους είχαν μειωθεί στο 5% του ΑΕΠ, το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα είχε σχεδόν μηδενιστεί, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ ήταν σε σταθερά πτωτική τροχιά και η οικονομία είχε επιστρέψει σε αναπτυξιακή πορεία.
Ο Ερντογάν, μια ισχυρή φυσιογνωμία μεταρρυθμιστή λαϊκού ηγέτη, αναδείχθηκε δήμαρχος της Κωνσταντινούπολις σε ηλικία 40 ετών, φυλακίστηκε το 2001, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του ίδρυσε το δικό του κόμμα (ΑΚΡ), τον Αύγουστο 2001, κέρδισε τις εκλογές το 2002 και σχημάτισε την πρώτη αυτοδύναμη (έπειτα από 19 χρόνια!..) κυβέρνηση της Τουρκίας. Η αναγέννηση της οικονομίας και της ισλαμικής κοινωνίας αποτελεί επίτευγμα ιστορικών διαστάσεων. Η συμμαχία του Ερντογάν με το τουρκικό κεφάλαιο των ανερχόμενων μεσαίων στρωμάτων και των νέων επιχειρηματιών της Ανατολίας και ο εναγκαλισμός με την επιχειρηματική ελίτ της Κωνσταντινούπολης συνέτριψαν το κεμαλικό κατεστημένο.
Η τόσο περίπλοκη πολιτική και κοινωνική μεταμόρφωση που συνεχίζει να συντελείται στην Τουρκία, ενέχει το στοιχείο της μοναδικότητας. Ο αδυσώπητος πόλεμος που κήρυξε ο Ερντογάν στην κεμαλική άρχουσα κοσμική ελίτ (δηλαδή τον στρατό, το δικαστικό σώμα, τους διπλωμάτες, τους γραφειοκράτες, τους ακαδημαϊκούς και τα ΜΜΕ), ανέδειξε ανέλπιστα ισχυρούς τους νεο–οθωμανούς. Η τουρκική άρχουσα τάξη είχε εθισθεί επί δεκαετίες να ασκεί την εξουσία από θέση ισχυρής ιδεολογικής και πολιτικής επιβολής. Αυτό το μόρφωμα που είχε στήσει το κεμαλικό βαθύ κράτος, και που ήταν εξόχως εθνο-φονταμενταλιστικό, αποδομήθηκε από τον Ερντογάν.
Αντίθετα, η νέα μικρά Ελλάς, με χαίνουσες πληγές από τη χρεοκοπία και την κοινωνική απελπισία, κλυδωνίζεται επώδυνα μέσα σε περιβάλλον που διαμορφώνει μείζονες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Κακά τα ψέματα, το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό οικοδόμημα έχει εισαχθεί σε τροχιά κατάρρευσης. Αν δεν μας πεθάνει και δεν πεθάνει και η ίδια, η χώρα στην οποία θα ζήσουμε θα είναι διαφορετική από εκείνη που γνωρίζαμε. Ομως, η ελπίδα ότι σχεδόν ταυτόχρονα θα ξεκινήσει η αναγέννηση όπως στην Τουρκία με τον Ερντογάν, ακόμη δεν διαφαίνεται. Aλλά, τελικά, κοινωνική δυναμική που γεννιέται από τους οξυδερκείς εκτιμητές της ειλικρίνειας, όχι από τα αθύρματα της «σοβαροφανούς» κατεστημένης αντίληψης, κάποτε θα αναδυθεί...
Πάντως (όπως μου λένε) οι Τούρκοι αναλύουν προσεκτικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, ίσως για πρώτη φορά με τόση προσοχή από την εποχή της ανάδυσης του Ανδρέα Παπανδρέου και της θρυλικής αλλαγής. Εξαιρετικά ενδιαφέρον... αλλά συνάμα και επικίνδυνο.
Πηγή: Καθημερινή
Το Χρήμα είναι Χρόνος
Οι «Κινηματογραφιστές σε Κρίση» παρουσιάζουν μια ταινία για όλους αυτούς που ο Χρόνος τους δεν έγινε ποτε Χρήμα.
Σενάριο: Iωάννα Γεροκωνσταντή
Σκηνοθεσία: Λάζαρος Ανδριώτης
Δ/νση φωτογραφίας - Mοντάζ: Νίκος Βουρλιώτης
Με κάτι τέτοια ξυπνάει το κοιμισμένο την ανεργία μυαλό και η ετοιμοθάνατη δημιουργικότητα...
Συγκινητικό αλλα και αστείο, σουρεαλιστικό αλλα απόλυτα πραγματικό, τρυφερό αλλα και εντελώς ωμό.. απλά μοναδικό!
Το Χρήμα είναι Χρόνος - Ολόκληρη η ταινία
Η Dream team των αποτυχημένων.
Στις τελευταίες εκλογές ο Σαμαράς κατέβηκε με έναν ΣΤΟΧΟ και μία ΥΠΟΣΧΕΣΗ.
ΣΤΟΧΟΣ ήταν η αυτοδυναμία και η ΥΠΟΣΧΕΣΗ ήταν ότι δεν θα έκανε σε καμία περίπτωση κυβέρνηση σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τις λοιπές Δημοκρατικές δυνάμεις.
Μιλάμε για απίστευτα πράγματα αυτά δεν γίνονται ούτε σε κωμωδίες, μιλάμε για καρτούν της πολιτικής.
Βενιζέλος αυτός είναι ο πραγματικός Εφιάλτης της Mεταπολίτευσης.
Σήμερα ο Βενιζέλος δεν έχει αναλάβει να παραδώσει έργα στους διαπλεκόμενους χορηγούς του.
Σήμερα ο Βενιζέλος ανέλαβε να παραδώσει την ίδια τη χώρα στους ξένους, στους ξένους, οι οποίοι κάποτε δάνειζαν την πατρίδα μας, για να μπορεί ο Βενιζέλος, ως υπουργός εκείνης της εποχής, να μοιράζει δημόσια έργα στους χορηγούς του.
Ο Βενιζέλος, ως πρωταγωνιστής αυτής της κατάστασης, από την αρχή της είναι αυτός, ο οποίος έχει αναλάβει τις τελικές διευθετήσεις.
Στηρίζει τη δοτή Κυβέρνηση, που έχει αναλάβει να κλείσει αυτούς τους λογαριασμούς εις βάρος της χώρας.
Ο Βενιζέλος στηρίζει την δοτή κυβέρνηση, που παραδίδει τη χώρα στους ξένους, εξαιτίας των εγκλημάτων της προηγούμενης κυβέρνησης, στην οποία επίσης ανήκε ο ίδιος.
Η ιδιομορφία του είναι ότι πρωταγωνιστεί σήμερα σε μια παρανομία,τη στιγμή που έχει πολλούς λόγους να θέλει να σβήσει τις συνέπειες παρανομιών, στις οποίες επίσης πρωταγωνίστησε.
Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για δολοφόνο,που παριστάνει τον ιατροδικαστή. Ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος πρωταγωνίστησε στην κατάσταση που μας οδήγησε στην υπερχρέωση, είναι αυτός, ο οποίος πρωταγωνιστεί σήμερα στο μεγάλο ξεπούλημα, εξαιτίας εκείνης της σπατάλης.
Φώτης Κουβέλης, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Ο άνθρωπος είναι απόλυτα ευτυχής και το φώναζει. Δεν υπάρχει στο βλέμμα του η σκιά, η σκιά μιας απώτατης σκέψης, που ακόμα και μέσα στη χαρά, βλέπει δυσάρεστα πράγματα. Είναι απο τα άτομα εκείνα, τα οποία συνεργάζονται, για να μην εργάζονται.
Σήμερα ο συνάδερφος της Παπαρήγα μάς δουλεύει με τον ίδιο τρόπο. Κάνει επίδειξη κοινωνικής πατριωτικής και εθνικής ευαισθησίας.
Τρία σε ένα, προσφέροντας δωρεάν στην τρόικα διαμέρισμα, για να κατοικεί στα χρόνια της κατοχής.
Το αποτέλεσμα της συγκοροϊδίας των τριων παραπάνω είναι αυτό που βλέπουμε και ζούμε σήμερα. Ο Ελληνικός Λαός,σήμερα πλέον γνωρίζει απο την καλή και την ανάποδη τα καθάρματα που ευθύνονται για τη φτώχεια του.
Θέμα χρόνου είναι να δούμε τους σημερινούς πανίσχυρους και πάμπλουτους πολιτικούς σωτήρες μας σε μια κατάσταση όμοια μ' αυτήν που βιώνει ο Ελληνικός Λαός. Είμαστε βέβαιοι και σαν Λαός θα κάνουμε ότι περνάει απ' το χέρι μας, ότι θα τους δούμε να σέρνονται, για να δώσουν εξηγήσεις για εγκλήματα πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Να τα χάσουν ΟΛΑ, αφού τα έχουν αποκτήσει ΟΛΑ. Το κατακάθια του βόθρου, που με δόλιες μεθόδους ανέβηκαν στην κορυφή της κοινωνίας, κινδυνεύουν να κάνουν από εκεί ψηλά τη μεγαλύτερη βουτιά στα σκατά όπου πραγματικά είναι η θέση που τους αξίζει.
ΠΗΓΗ:
Π.ΤΡΑΪΑΝΟΥ
Μιλάμε για απίστευτα πράγματα αυτά δεν γίνονται ούτε σε κωμωδίες, μιλάμε για καρτούν της πολιτικής.
Βενιζέλος αυτός είναι ο πραγματικός Εφιάλτης της Mεταπολίτευσης.
Σήμερα ο Βενιζέλος δεν έχει αναλάβει να παραδώσει έργα στους διαπλεκόμενους χορηγούς του.
Σήμερα ο Βενιζέλος ανέλαβε να παραδώσει την ίδια τη χώρα στους ξένους, στους ξένους, οι οποίοι κάποτε δάνειζαν την πατρίδα μας, για να μπορεί ο Βενιζέλος, ως υπουργός εκείνης της εποχής, να μοιράζει δημόσια έργα στους χορηγούς του.
Ο Βενιζέλος, ως πρωταγωνιστής αυτής της κατάστασης, από την αρχή της είναι αυτός, ο οποίος έχει αναλάβει τις τελικές διευθετήσεις.
Στηρίζει τη δοτή Κυβέρνηση, που έχει αναλάβει να κλείσει αυτούς τους λογαριασμούς εις βάρος της χώρας.
Ο Βενιζέλος στηρίζει την δοτή κυβέρνηση, που παραδίδει τη χώρα στους ξένους, εξαιτίας των εγκλημάτων της προηγούμενης κυβέρνησης, στην οποία επίσης ανήκε ο ίδιος.
Η ιδιομορφία του είναι ότι πρωταγωνιστεί σήμερα σε μια παρανομία,τη στιγμή που έχει πολλούς λόγους να θέλει να σβήσει τις συνέπειες παρανομιών, στις οποίες επίσης πρωταγωνίστησε.
Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για δολοφόνο,που παριστάνει τον ιατροδικαστή. Ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος πρωταγωνίστησε στην κατάσταση που μας οδήγησε στην υπερχρέωση, είναι αυτός, ο οποίος πρωταγωνιστεί σήμερα στο μεγάλο ξεπούλημα, εξαιτίας εκείνης της σπατάλης.
Φώτης Κουβέλης, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Ο άνθρωπος είναι απόλυτα ευτυχής και το φώναζει. Δεν υπάρχει στο βλέμμα του η σκιά, η σκιά μιας απώτατης σκέψης, που ακόμα και μέσα στη χαρά, βλέπει δυσάρεστα πράγματα. Είναι απο τα άτομα εκείνα, τα οποία συνεργάζονται, για να μην εργάζονται.
Σήμερα ο συνάδερφος της Παπαρήγα μάς δουλεύει με τον ίδιο τρόπο. Κάνει επίδειξη κοινωνικής πατριωτικής και εθνικής ευαισθησίας.
Τρία σε ένα, προσφέροντας δωρεάν στην τρόικα διαμέρισμα, για να κατοικεί στα χρόνια της κατοχής.
Το αποτέλεσμα της συγκοροϊδίας των τριων παραπάνω είναι αυτό που βλέπουμε και ζούμε σήμερα. Ο Ελληνικός Λαός,σήμερα πλέον γνωρίζει απο την καλή και την ανάποδη τα καθάρματα που ευθύνονται για τη φτώχεια του.
Θέμα χρόνου είναι να δούμε τους σημερινούς πανίσχυρους και πάμπλουτους πολιτικούς σωτήρες μας σε μια κατάσταση όμοια μ' αυτήν που βιώνει ο Ελληνικός Λαός. Είμαστε βέβαιοι και σαν Λαός θα κάνουμε ότι περνάει απ' το χέρι μας, ότι θα τους δούμε να σέρνονται, για να δώσουν εξηγήσεις για εγκλήματα πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Να τα χάσουν ΟΛΑ, αφού τα έχουν αποκτήσει ΟΛΑ. Το κατακάθια του βόθρου, που με δόλιες μεθόδους ανέβηκαν στην κορυφή της κοινωνίας, κινδυνεύουν να κάνουν από εκεί ψηλά τη μεγαλύτερη βουτιά στα σκατά όπου πραγματικά είναι η θέση που τους αξίζει.
ΠΗΓΗ:
Π.ΤΡΑΪΑΝΟΥ
ΘΕΟΦΑΝΗΣ
Έκρυψαν το πετρέλαιο για να μας βάλουν στο ΔΝΤ. Γιατί ο Γ. Παπανδρέου έλεγε «όχι» στις έρευνες
Μια μεγάλη εθνική προδοσία με τον ορυκτό μας πλούτο, συνδέει την απόκρυψη του πλούτου αυτού από τις τελευταίες κυβερνήσεις με την τελική υπαγωγή της χώρας στην κόλαση της τρόικα.
Τρεις μήνες μετά τις εκλογές του 2004, Έλληνες επιστήμονες του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης και του Τμήματος Φυσικών Πόρων του ΤΕΙ Κρήτης, είχαν δημοσίως χαρακτηρίσει την Ελλάδα «πετρελαιοφόρο χώρα» και είχαν τονίσει πως ήταν επιτακτική ανάγκη για προσπάθεια έρευνας για πετρέλαιο σε χερσαίες ή και παράκτιες περιοχές να στηριχθεί από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Και όλα αυτά στο 1ο συνέδριο για τις «Εξελίξεις στη Διαχείριση των Ορυκτών Πόρων και της Περιβαλλοντικής Γεωτεχνολογίας» (AMIREG 2004), το οποίο οι καθηγητές Δ. Μονόπωλης και Β. Κελεσίδης και ο δρ. Άγγελος Κελεσίδης, είχαν ανακοινώσει πως «ιεραρχώντας τις περιοχές της Ελλάδας με βάση τις πιθανότητες που υπάρχουν να βρεθεί πετρέλαιο, τα πρωτεία σ' αυτές κατέχει η Ανατολική Ελλάδα (Αιγαίο), με Δυτική Ελλάδα (χερσαία και θαλάσσια) να ακολουθεί με έμφαση στο νότιο Ιόνιο, τρίτο το Βόρειο Ιόνιο και στην τέταρτη θέση η περιοχή της Κρήτης».
Το Σεπτέμβριο του 2005, ο τότε αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας πετρελαιοειδών Shell, κ. Ρομπ Ράουτς, πραγματοποίησε επίσκεψη στη χώρα μας και συναντήθηκε με τον τότε υπουργό Ανάπτυξης κ. Δημήτρη Σιούφα, τον τότε υφυπουργό Οικονομικών κ. Πέτρο Δούκα και ορισμένους από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της χώρας μας. Βασικό μέλημα του κ. Ράουτς ήταν να μάθει τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης της ΝΔ, σχετικά με την έρευνα, εξόρυξη και αξιοποίηση πετρελαϊκών αποθεμάτων στο Ιόνιο, την ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και στο Αιγαίο.
Ο διευθύνων σύμβουλος της Shell, είχε αποκαλύψει στον κ. Σιούφα δορυφορικούς χάρτες που διέθετε η εταιρεία οι οποίοι έδειχναν ότι η χώρα μας είχε εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα πετρελαίου, ενώ είχε δηλώσει το ενδιαφέρον της πετρελαϊκής πολυεθνικής να διεκδικήσει τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσής τους. Οι περιοχές που ενδιέφεραν τη Shell βρισκόταν στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο, στο Ιόνιο Πέλαγος και στις ακτές της Ηπείρου.
Ιούλιος 2008: Το απόρρητο υπόμνημα για τα «πετρελαιοπιθανά κοιτάσματα στο Αιγαίο»
Η διεύθυνση Β7 του Υπουργείου Εξωτερικών, αρμόδια για την ενεργειακή διπλωματία, είχε συντάξει και υποβάλλει μια απόρρητη αναφορά με τίτλο «Πετρελαιοπιθανά κοιτάσματα στο Αιγαίο». Παραλήπτες της ήταν ο τότε Πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, η Υπουργός Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη, ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Χρήστος Φώλιας και ο Υφυπουργός Οικονομικών κ. Πέτρος Δούκας.
Οι συντάκτες της αναφοράς καλούσαν την τότε πολιτική ηγεσία της χώρας να ασχοληθεί σοβαρά με τα πιθανά κοιτάσματα πετρελαίου και την αξιοποίησή τους, υπό το πρίσμα των νέων δεδομένων στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, δηλαδή την κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης πετρελαίου παγκοσμίως, σε συνδυασμό με τη ραγδαία άνοδο της τιμής του.
Ακολούθησαν οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, η ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου και μόλις δύο μήνες μετά, το Δεκέμβριο του 2009 η περίφημη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού: «Στην Ελλάδα δεν έχουμε πετρέλαιο ή έστω όσο έχουμε βρει είναι ελάχιστο».
Η συνέχεια είναι γνωστή: στις 23 Απριλίου 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε την είσοδο της χώρας (που δεν έχει πετρέλαια!) στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στις 6 Νοεμβρίου 2010 ήταν ο ίδιος που ανακοίνωσε από το βήμα της Βουλής: «Η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες για την αναζήτηση των κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου».
Τρεις μήνες μετά τις εκλογές του 2004, Έλληνες επιστήμονες του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης και του Τμήματος Φυσικών Πόρων του ΤΕΙ Κρήτης, είχαν δημοσίως χαρακτηρίσει την Ελλάδα «πετρελαιοφόρο χώρα» και είχαν τονίσει πως ήταν επιτακτική ανάγκη για προσπάθεια έρευνας για πετρέλαιο σε χερσαίες ή και παράκτιες περιοχές να στηριχθεί από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Και όλα αυτά στο 1ο συνέδριο για τις «Εξελίξεις στη Διαχείριση των Ορυκτών Πόρων και της Περιβαλλοντικής Γεωτεχνολογίας» (AMIREG 2004), το οποίο οι καθηγητές Δ. Μονόπωλης και Β. Κελεσίδης και ο δρ. Άγγελος Κελεσίδης, είχαν ανακοινώσει πως «ιεραρχώντας τις περιοχές της Ελλάδας με βάση τις πιθανότητες που υπάρχουν να βρεθεί πετρέλαιο, τα πρωτεία σ' αυτές κατέχει η Ανατολική Ελλάδα (Αιγαίο), με Δυτική Ελλάδα (χερσαία και θαλάσσια) να ακολουθεί με έμφαση στο νότιο Ιόνιο, τρίτο το Βόρειο Ιόνιο και στην τέταρτη θέση η περιοχή της Κρήτης».
Το Σεπτέμβριο του 2005, ο τότε αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας πετρελαιοειδών Shell, κ. Ρομπ Ράουτς, πραγματοποίησε επίσκεψη στη χώρα μας και συναντήθηκε με τον τότε υπουργό Ανάπτυξης κ. Δημήτρη Σιούφα, τον τότε υφυπουργό Οικονομικών κ. Πέτρο Δούκα και ορισμένους από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της χώρας μας. Βασικό μέλημα του κ. Ράουτς ήταν να μάθει τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης της ΝΔ, σχετικά με την έρευνα, εξόρυξη και αξιοποίηση πετρελαϊκών αποθεμάτων στο Ιόνιο, την ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και στο Αιγαίο.
Ο διευθύνων σύμβουλος της Shell, είχε αποκαλύψει στον κ. Σιούφα δορυφορικούς χάρτες που διέθετε η εταιρεία οι οποίοι έδειχναν ότι η χώρα μας είχε εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα πετρελαίου, ενώ είχε δηλώσει το ενδιαφέρον της πετρελαϊκής πολυεθνικής να διεκδικήσει τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσής τους. Οι περιοχές που ενδιέφεραν τη Shell βρισκόταν στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο, στο Ιόνιο Πέλαγος και στις ακτές της Ηπείρου.
Ιούλιος 2008: Το απόρρητο υπόμνημα για τα «πετρελαιοπιθανά κοιτάσματα στο Αιγαίο»
Η διεύθυνση Β7 του Υπουργείου Εξωτερικών, αρμόδια για την ενεργειακή διπλωματία, είχε συντάξει και υποβάλλει μια απόρρητη αναφορά με τίτλο «Πετρελαιοπιθανά κοιτάσματα στο Αιγαίο». Παραλήπτες της ήταν ο τότε Πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, η Υπουργός Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη, ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Χρήστος Φώλιας και ο Υφυπουργός Οικονομικών κ. Πέτρος Δούκας.
Οι συντάκτες της αναφοράς καλούσαν την τότε πολιτική ηγεσία της χώρας να ασχοληθεί σοβαρά με τα πιθανά κοιτάσματα πετρελαίου και την αξιοποίησή τους, υπό το πρίσμα των νέων δεδομένων στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, δηλαδή την κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης πετρελαίου παγκοσμίως, σε συνδυασμό με τη ραγδαία άνοδο της τιμής του.
Ακολούθησαν οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, η ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου και μόλις δύο μήνες μετά, το Δεκέμβριο του 2009 η περίφημη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού: «Στην Ελλάδα δεν έχουμε πετρέλαιο ή έστω όσο έχουμε βρει είναι ελάχιστο».
Η συνέχεια είναι γνωστή: στις 23 Απριλίου 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε την είσοδο της χώρας (που δεν έχει πετρέλαια!) στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στις 6 Νοεμβρίου 2010 ήταν ο ίδιος που ανακοίνωσε από το βήμα της Βουλής: «Η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες για την αναζήτηση των κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου».
ΠΗΓΗ
-
Στις τελευταίες εκλογές ο Σαμαράς κατέβηκε με έναν ΣΤΟΧΟ και μία ΥΠΟΣΧΕΣΗ. ΣΤΟΧΟΣ ήταν η αυτοδυναμία και η ΥΠΟΣΧΕΣΗ ήταν ότι δεν θα έκανε σε... -
Λάθος ή δόλoς; Tο ελληνικό Δημόσιο πάντως στερείται αυτή την στιγμή 82.790.681 ευρώ από τις εταιρίες BP Hellas, Shell Hellas, Εθνική Ασφαλισ... -
Η πεθερά της 17χρονης, που έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού, πίσω από τον εφιάλτη που έζησε το βράδυ του Σαββάτου η ανήλικη. Η ανήλικη από τη Βου... -
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου τον χαρακτήρισε alter ego του Τσίπρα, με αφορμή τη δήλωσή του ότι η ΓΕΝΟΠ θα αντισταθεί με όλα τα... -
Μια από τις πρώτες κινήσεις του νέου ΥΠΟΙΚ ήταν να υπογράψει την πώληση των τεσσάρων Air-Bus στην εταιρία, με το ελληνοπρεπές, όπως θα ταίρι... -
Γερμανικές αποζημιώσεις: Θύματα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης θα λάβουν εφάπαξ 2.556 ευρώ και μόνιμη σύνταξη. Aκούει κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου... -
Τα ανοιχτά συστήματα, στο Σύμπαν, δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Σε αυτά περιλαμβάνονται όχι μόνο οι ζωντανοί οργανισμοί, οι ανθρώπινε... -
Στις 13 Ιουλίου του 1925 ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος, παππούς του αντιπροέδρου επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, προχώρησε στην κατάργησ... -
«Θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη». Έτσι ονειρεύτηκε τη ζωή του ο Ιταλός ζωγράφος Αμεντέ... -
Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες ...